Blog - Petani Law Firm

Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies and Others

By Stafi August 13, 2026August 13, 2026

Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies – Petani Law & Tax Vendim i Gjykatës së Evropës • Çështja C-694/20 Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies and Others Lufta kundër planifikimit agresiv tatimor: detyrimi i avokatit për të informuar ndërmjetësit e tjerë të përfshirë nuk është i nevojshëm dhe shkel të drejtën për respektimin e komunikimeve me klientin e tij ose të saj Të gjithë ndërmjetësit e tjerë të përfshirë në një planifikim të tillë, dhe vetë tatimpaguesi, i nënshtrohen këtij detyrimi raportimi, i cili bën të mundur sigurimin që autoritetet tatimore të informohen. Një Direktivë e BE-së parashikon se të gjithë ndërmjetësit e përfshirë në planifikimin tatimor ndërkufitar potencialisht agresiv (marrëveshje që mund të çojnë në shmangie dhe evazion fiskal) kërkohet t’i raportojnë ato pranë autoriteteve tatimore kompetente. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Ky detyrim ka të bëjë me të gjithë ata që marrin pjesë në dizajnimin, tregtimin, organizimin ose menaxhimin e zbatimit të këtij planifikimi. Të gjithë ata që ofrojnë ndihmë ose këshilla në lidhje me atë planifikim, ose në mungesë të personave të tillë, vetë tatimpaguesi gjithashtu mbulohen. Megjithatë, çdo Shtet Anëtar mund t’u jofë ndërmjetësve një përjashtim nga ky detyrim kur ai do të cenonte fshehtësinë profesionale të mbrojtur sipas ligjit të tij kombëtar. Në rreth të tilla, avokatët-ndërmjetës megjithatë kërkohen të njoftojnë pa vonesë çdo ndërmjetës tjetër, ose tatimpaguesin përkatës, për detyrimet e lor raportuese ndaj autoriteteve kompetente. Dekreti flemand që transpozon atë direktivë kështu parashikon se, kur një ndërmjetës i përfshirë në planifikimin tatimor ndërkufitar është i lidhur nga fshehtësia profesionale, ai ose ajo duhet të informojë ndërmjetësit e tjerë se ai ose ajo nuk mund ta bëjë vetë atë raportim. Dy organizata profesionale të avokatëve sollën padi para Gjykatës Kushtetuese të Belgjikës. Në parashtresat e tyre, është e pamundur të sigurohet informacion për ndërmjetësit e tjerë pa shkelur fshehtësinë profesionale nga e cila avokatët janë të lidhur. Gjykata Kushtetuese e Belgjikës kërkon një përgjigje nga Gjykata e Drejtësisë në këtë drejtim. Në vendimin e saj sot, Gjykata e Drejtësisë kujton në radhë të parë se Neni 7 i Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian mbron konfidencialitetin e të gjithë korrespondencës midis individëve dhe siguron mbrojtje të përforcuar për shkëmbimet midis avokatëve dhe klientëve të tyre. Ajo mbrojtje specifike që i jepet fshehtësisë profesionale të avokatëve arsyetohet nga fakti se avokatëve u caktohet një rol themelor në një shoqëri demokratike, ai i mbrojtjes së palëve ndërgjyqëse. Ky rol kërkon që çdo individ të jetë në gjendje të kërkojë këshilla lirisht nga avokati i tij ose i saj, një parim i njohur në të gjitha Shtetet Anëtare. Fshehtësia profesionale gjithashtu mbulon konsultimin ligjor, si për sa i përket përmbajtjes së tij ashtu edhe ekzistencës së tij. Përveç situatave jashtëzakonshme, klientët duhet të kenë një pritshmëri legjitime se, pa pëlqimin e tyre, avokati i tyre nuk do t’i zbulojë kujt se ata po e konsultojnë atë ose atë. Megjithatë, detyrimi i përcaktuar nga Direktiva për një avokat-ndërmjetës që i nënshtrohet fshehtësisë profesionale për të njoftuar pa vonesë ndërmjetësit e tjerë për detyrimet e tyre raportuese nënkupton se ata ndërmjetës të tjerë bëhen të vetëdijshëm për identitetin e avokatit-ndërmjetës. Ata gjithashtu bëhen të vetëdijshëm për analizën e tij ose të saj se marrëveshja tatimore në fjalë është e raportueshme dhe për faktin e konsultimit të tij ose saj në lidhje me marrëveshjen. Ky detyrim për të njoftuar sjell një ndërhyrje në të drejtën për respektimin e komunikimeve midis avokatëve dhe klientëve të tyre, të garantuar në Nenin 7 të Kartës së të Drejtave Themelore. Duke qenë se ndërmjetësit e tjerë kërkohen të informojnë autoritetet tatimore kompetente për identitetin e avokatit dhe faktin e konsultimit të tij ose saj, ky detyrim gjithashtu çon indirekt në një ndërhyrje të dytë në të drejtën për fshehtësi profesionale. Më pas Gjykata ekzaminon nëse këto ndërhyrje mund të justifikohen, në veçanti nëse ato përmbushin objektivat e interesit të përgjithshëm të njohura nga BE-ja dhe nëse ato janë të nevojshme për ndjekjen e atyre objektivave. Gjykata kujton se amendamenti i bërë në vitin 2018 në direktivë përbën pjesë të bashkëpunimit tatimor ndërkombëtar që synon të kontribuojë në parandalimin e rrezikut të shmangies dhe evazionit tatimor, gjë që pëubën një nga objektivat e interesit të përgjithshëm të njohura nga BE-ja. Sidoqoftë, Gjykata konsideron se detyrimi i njoftimit mbi një avokat që i nënshtrohet fshehtësisë profesionale nuk është i nevojshëm për të arritur atë objektivat. Të gjithë ndërmjetësit kërkohen të dorëzojnë atë informacion pranë autoriteteve tatimore kompetente. Asnjë ndërmjetës nuk mund të pretendojë se ai ose ajo ishte në dijeni të detyrimeve raportuese – të cilat janë përcaktuar qartë në Direktivë – ndaj të cilave ai ose ajo i nënshtrohet drejtpërdrejt dhe individualisht. Direktiva e bën avokatin-ndërmjetës një person nga i cili ndërmjetësit e tjerë nuk mund, a priori, të presin ndonjë iniciativë të aftë për t’i lehtësuar ata nga detyrimet e tyre raportuese. Zbulimi, nga palët e treta ndërmjetëse të njoftuara, i identitetit të avokatit-ndërmjetës dhe faktit të konsultimit të tij ose saj pranë autoriteteve tatimore gjithashtu nuk duket të jetë i nevojshëm për ndjekjen e objektivave të Direktivës. Detyrimi raportues mbi ndërmjetësit e tjerë që nuk i nënshtrohen fshehtësisë profesionale dhe, nëse nuk ka ndërmjetës të tillë, ky detyrim mbi tatimpaguesin përkatës, sigurojnë, në parim, që autoritetet tatimore të informohen. Autoritetet tatimore mund të, pasi të kenë marrë informacion të tillë, të kërkojnë informacion shtesë direkt nga tatimpaguesi përkatës, i cili më pas do të jetë në gjendje të konsultojë avokatin e tij ose të saj për ndihmë. Autoritetet tatimore gjithashtu mund të kryejnë një auditim të situatës tatimore të atij tatimpaguesi. Prandaj, Gjykata mban qëndrimin se detyrimi për të njoftuar i përcaktuar nga Direktiva shkel të drejtën për respektimin e komunikimeve midis një avokati dhe klientit të tij ose saj. Combatting aggressive tax planning: the obligation for a lawyer to inform other intermediaries involved is not necessary and infringes the right to respect for communications with his

The UK Supreme Court on Solicitors’ undertakings and restraints on trade.

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 – Petani Law & Tax Analizë Juridike • UK Supreme Court Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 Gjykata Supreme e Mbretërisë së Bashkuar mbi garancitë e avokatëve dhe kufizimet e tregtisë Vendimi i Gjykatës Supreme të Mbretërisë së Bashkuar në çështjen Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 ofron udhëzime të rëndësishme mbi marrëdhënien midis garancive të avokatëve (solicitors’ undertakings), detyrimeve kontraktuale dhe doktrinës së kufizimit të tregtisë. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Çështja lindi nga një padi e propozuar grupore lidhur me emetimet e naftës të Volkswagen. Në prill 2016, Harcus Sinclair LLP dhe Your Lawyers Ltd lidhën një marrëveshje moszbulimi në lidhje me bashkëpunimin e tyre. Marrëveshja përmbante një dispozitë moskonkurrence sipas së cilës Harcus Sinclair merrte përsipër: “të mos pranonte udhëzime ose të vepronte në emër të ndonjë grupi tjetër Paditësish në Padinë Grupore të parashikuar pa lejen e shprehur të [Your Lawyers].” Garancia u dha në kuadrin e shkëmbimit të informacionit konfidencial midis firmave. Më pas, Harcus Sinclair pranoi udhëzime nga një grup tjetër paditësish në litigjime të lidhura pa marrë lejen e Your Lawyers. Mosmarrëveshja ngriti pyetje thelbësore lidhur me zbatueshmërinë e garancisë së moskonkurrencës dhe juridiksionin mbikëqyrës të gjykatës mbi garancitë e avokatëve. Gjykata Supreme shqyrtoi, ndër të tjera, nëse juridiksioni i saj i brendshëm mbikëqyrës shtrihet mbi garancitë e dhëna nga avokatët në emër të trupave të autorizuar përmes të cilëve ata ushtrojnë profesionin, nëse garancia e një avokati që vepron si kufizim në tregti duhet të vlerësohet sipas parimeve kontraktuale, dhe nëse garancia ishte e pazbatueshme si një kufizim i arsyeshëm i tregtisë. Gjykata Supreme konfirmoi se juridiksioni i brendshëm i gjykatës mbi garancitë e avokatëve ka një rol të rëndësishëm në ruajtjen e standardeve profesionale dhe besimit në administrimin e drejtësisë. Sidoqoftë, ku një garanci ka gjithashtu karakteristika kontraktuale dhe vepron si kufizim në tregti, zbatueshmëria e saj duhet të konsiderohet sipas parimeve të zakonshme që qeverisin kufizime të tilla. Gjykata vendosi se detyrimi i moskonkurrencës në fjalë ishte i pazbatueshëm sepse përbënte një kufizim të paarsyeshëm të tregtisë. Ndërsa mbrojtja e informacionit konfidencial ishte një interes i ligjshëm, kufizimi shkoi më tej se sa ishte e nevojshme duke parandaluar Harcus Sinclair të vepronte për grupe të tjera paditësish në litigjin përkatës pa pëlqimin e Your Lawyers. Vendimi ilustron një parim të rëndësishëm të kontraktimit komercial. Një detyrim kontraktual i dizajnuar për të mbrojtur interese të ligjshme duhet të mbetet proporcional me atë qëllim. Vendimi ofron udhëzime të vlefshme për palët që hyjnë në marrëveshje konfidencialiteti, bashkëpunime strategjike dhe marrëveshje të tjera komerciale që përmbajnë detyrime kufizuese. Vendimi i Plotë (PDF) Shkarkoni dokumentin zyrtar të vendimit të Gjykatës Supreme. Shkarko PDF The UK Supreme Court on Solicitors’ undertakings and restraints on trade The UK Supreme Court’s decision in Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 provides important guidance on the relationship between solicitors’ undertakings, contractual obligations and the doctrine of restraint of trade. Case Summary & Legal Reasoning The case arose from a proposed group action concerning Volkswagen diesel emissions. In April 2016, Harcus Sinclair LLP and Your Lawyers Ltd entered into a non-disclosure agreement in connection with their cooperation. The agreement contained a non-compete provision under which Harcus Sinclair undertook: “not to accept instructions for or to act on behalf of any other group of Claimants in the contemplated Group Action without the express permission of [Your Lawyers].” The undertaking was given in the context of the exchange of confidential information between the firms. Subsequently, Harcus Sinclair accepted instructions from another group of claimants in related litigation without obtaining Your Lawyers’ permission. The dispute raised fundamental questions regarding the enforceability of the non-compete undertaking and the court’s supervisory jurisdiction over solicitors’ undertakings. The Supreme Court considered, among other issues, whether the court’s inherent supervisory jurisdiction extends to undertakings given by solicitors on behalf of authorised bodies through which they practise, whether a solicitor’s undertaking that operates as a restriction on trade should be assessed according to contractual principles, whether the undertaking was unenforceable as an unreasonable restraint of trade. The Supreme Court confirmed that the court’s inherent jurisdiction over solicitors’ undertakings has an important role in maintaining professional standards and confidence in the administration of justice. However, where an undertaking also has contractual characteristics and operates as a restraint on trade, its enforceability must be considered under the ordinary principles governing such restrictions. The Court held that the non-compete obligation in question was unenforceable because it constituted an unreasonable restraint of trade. While the protection of confidential information was a legitimate interest, the restriction went further than necessary by preventing Harcus Sinclair from acting for other claimant groups in the relevant litigation without Your Lawyers’ consent. The decision illustrates an important principle of commercial contracting. A contractual obligation designed to protect legitimate interests must remain proportionate to that purpose. The judgment provides valuable guidance for parties entering into confidentiality arrangements, strategic collaborations and other commercial agreements containing restrictive obligations. Full Judgment Decision (PDF) Download the official UK Supreme Court judgment document. Download PDF La Corte Suprema del Regno Unito sulle impegni dei legali e restrizioni al commercio La decisione della Corte Suprema del Regno Unito nel caso Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 fornisce importanti indicazioni sul rapporto tra gli impegni dei legali (solicitors’ undertakings), gli obblighi contrattuali e la dottrina della restrizione del commercio. Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica La causa è scaturita da una proposta di azione collettiva riguardante le emissioni diesel di Volkswagen. Nell’aprile 2016, Harcus Sinclair LLP e Your Lawyers Ltd hanno stipulato un accordo di riservatezza in relazione alla loro cooperazione. L’accordo conteneva una clausola di non concorrenza con cui Harcus Sinclair si impegnava a “non accettare incarichi o agire per conto di qualsiasi altro gruppo di Attori nell’Azione Collettiva prevista senza l’espressa autorizzazione di [Your Lawyers]”. L’impegno è stato assunto nell’ambito dello scambio di informazioni riservate tra

Fruitful and valuable meetings with the Bar of London and Wales, the Standards Commission and the Disciplinary Board

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Londër – Petani Law & Tax Londër Petani Law & Tax fuqizon angazhimin ligjor ndërkombëtar përmes takimeve të nivelit të lartë në Londër Gjatë vizitës së tij në Londër, Lorval Petani, Drejtor Ekzekutiv i Petani Law & Tax, zhvilloi një seri takimesh të frytshme dhe të vlefshme me Dhomën e Avokatisë së Anglisë dhe Uellsit, Komisionin e Standardeve dhe Bordin Disiplinor, ku diskutimet u përqendruan në efikasitetin institucional dhe standardet profesionale që kontribuojnë në garantimin e cilësisë së shërbimeve ligjore. Si pjesë e vizitës, Z. Petani u takua gjithashtu me Sh.T. Uran Ferizi, Ambasador i Republikës së Shqipërisë në Mbretërinë e Bashkuar, si dhe me Lord Justice Dingemans, Gjyqtar i Gjykatës Supreme të Mbretërisë së Bashkuar. Me secilin prej tyre, diskutimet u përqendruan në rolin e drejtësisë si një urë lidhëse midis një vizioni të përbashkët dhe vlerave thelbësore të integritetit ligjor. Këto angazhime pasqyrojnë rëndësinë e dialogut profesional dhe shkëmbimit institucional në avancimin e standardeve që përbëjnë bazën e profesionit të avokatit dhe cilësisë së shërbimeve ligjore. Për Petani Law & Tax, angazhimi ndërkombëtar përfaqëson një pjesë të rëndësishme të përkushtimit të tij ndaj ekselencës profesionale dhe kërkimit të vazhdueshëm të standardeve të larta në praktikën ligjore. Angazhimi në Londër shënon një hap të mëtejshëm në kërkimin e vazhdueshëm të Petani Law & Tax për ekselencë profesionale, perspektivë ndërkombëtare dhe standardet më të larta të praktikës ligjore. Petani Law & Tax strengthens international legal engagement through high-level meetings in London During his visit to London, Lorval Petani, CEO of Petani Law & Tax, held a series of fruitful and valuable meetings with the Bar of England and Wales, the Standards Commission and the Disciplinary Board, where discussions focused on institutional efficiency and professional standards that contribute to ensuring the quality of legal services. As part of the visit, Mr. Petani also met with H.E. Uran Ferizi, Ambassador of the Republic of Albania to the United Kingdom, and Lord Justice Dingemans, Judge of the Supreme Court of the United Kingdom. With each of them, discussions centred on the role of justice as a bridge connecting a shared vision with the fundamental values of legal integrity. These engagements reflect the importance of professional dialogue and institutional exchange in advancing the standards that underpin the legal profession and the quality of legal services. For Petani Law & Tax, international engagement represents an important part of its commitment to professional excellence and the continued pursuit of high standards in legal practice. The London engagement marks a further step in Petani Law & Tax’s continued pursuit of professional excellence, international perspective and the highest standards of legal practice. Petani Law & Tax rafforza l’impegno legale internazionale attraverso incontri di alto livello a Londra Durante la sua visita a Londra, Lorval Petani, CEO di Petani Law & Tax, ha tenuto una serie di incontri proficui e preziosi con l’Ordine degli Avvocati di Inghilterra e Galles, la Commissione per gli Standard e il Consiglio Disciplinare, dove le discussioni si sono concentrate sull’efficienza istituzionale e sugli standard professionali che contribuiscono a garantire la qualità dei servizi legali. Nell’ambito della visita, il Sig. Petani ha incontrato anche S.E. Uran Ferizi, Ambasciatore della Repubblica d’Albania nel Regno Unito, e Lord Justice Dingemans, Giudice della Corte Suprema del Regno Unito. Con ciascuno di loro, le discussioni si sono incentrate sul ruolo della giustizia come ponte che collega una visione condivisa con i valori fondamentali dell’integrità giuridica. Questi impegni riflettono l’importanza del dialogo professionale e dello scambio istituzionale nel promuovere gli standard che fondano la professione legale e la qualità dei servizi giuridici. Per Petani Law & Tax, l’impegno internazionale rappresenta una parte importante del suo perseguimento dell’eccellenza professionale e della continua ricerca di elevati standard nella pratica legale. L’impegno a Londra segna un ulteriore passo nel continuo perseguimento dell’eccellenza professionale, della prospettiva internazionale e dei più elevati standard della pratica legale da parte di Petani Law & Tax.

Judgment of the Court in Case C-449/21 | Towercast

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Case C-449/21 | Towercast – Petani Law & Tax Legal Analysis • EU Competition Law Judgment in Case C-449/21 | Towercast Judgment of the Court of Justice of the European Union in Case C-449/21 The prohibition of abuse of a dominant position laid down by the Treaties permits an ex post control, at national level, of a concentration of undertakings with a non-Community dimension. Furthermore, the temporal effects of a judgment of the Court confirming the applicability of that prohibition should not be limited. Case Summary & Legal Reasoning The Digital Terrestrial Television (DTT) platform has been in use in France since 2005. The main DTT network operator is the company TDF, which, until that point, had enjoyed a State monopoly on the French terrestrial television broadcasting market. The liberalisation of the French audiovisual area enabled, inter alia, Towercast and Itas—competitors of TDF—to enter the broadcasting market. In 2016, TDF acquired sole control of Itas thanks to an acquisition operation which was below the thresholds laid down by the EU Merger Regulation and by the French Commercial Code: it was therefore not notified or examined under the prior control of concentrations. Moreover, that operation did not give rise to a procedure for referral to the Commission under Article 22 of the Merger Regulation. Towercast considers that the acquiring of control of Itas by TDF constitutes a breach of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by primary EU law (Article 102 TFEU). According to Towercast, TDF is hindering competition on the upstream and downstream wholesale markets for DTT broadcasting services by significantly strengthening its dominant position on those markets. The French Competition Authority having rejected the complaint lodged by Towercast, the latter brought an appeal before the Cour d’Appel de Paris (Court of Appeal, Paris, France). That court asked the Court of Justice whether it is possible for a national competition authority to carry out, in view of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by EU law, an ex post control of a concentration operation performed by an undertaking in a dominant position, where that concentration remains below the relevant turnover thresholds laid down by the Merger Regulation and by the national law on concentrations and has thus not been subject to an ex ante control in that regard. In its judgment, the Court rules that a concentration operation with a non-Community dimension may be subject to a control by the national competition authorities and by the national courts, on the basis of the direct effect of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by EU law, having recourse to their own procedural rules for that purpose. The Court emphasises that, notwithstanding the principle that the Merger Regulation is the only regulation applicable to concentration operations, it is the procedural law of the Member States that is applicable to concentrations with a non-Community dimension. The “one-stop shop” system introduced by the Merger Regulation is a specific procedural instrument. It is exclusively applicable to concentrations of undertakings involving significant structural changes, the impact of which on the market goes beyond the national borders of any one Member State. It is not appropriate to infer from this that the EU legislature intended to render the control carried out at national level on a concentration operation in the light of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by primary law devoid of purpose. Consequently, the prior control of operations with a Community dimension introduced by the Merger Regulation does not preclude a subsequent control of concentration operations that do not meet that threshold: certain concentrations may both escape a prior control and be subject to a subsequent control. When carrying out such a subsequent control in the light of the prohibition of abuse of a dominant position, the authority in question must verify whether a purchaser who is in a dominant position on a given market and who has acquired control of another undertaking on that market has, by that conduct, substantially impeded competition on that market.

Vendimi nr. 00-2026-378 (59), datë 26.03.2026 i Kolegjit Penal

By Stafi July 30, 2026July 30, 2026

Vendimi nr. 00-2026-378 (59) – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Penal Vendimi nr. 00-2026-378 (59) Sq En It Vendimi nr. 00-2026-378 (59), datë 26.03.2026 i Kolegjit Penal Përgjegjësia që buron nga ushtrimi i një funksioni drejtues apo administrativ nuk mjafton apriori për të gjeneruar përgjegjësi penale, për sa kohë që nuk provohet se i pandehuri ka kryer veprime apo mosveprime konkrete me dijeni dhe vullnet (pra me dashje direkte), të drejtuara për cenimin e interesit publik dhe/ose për shkaktimin e pasojës në kuptim të nenit 248 të Kodit Penal. Mangësitë administrative apo shkeljet disiplinore nuk mundësojnë transformimin automatik në fajësi penale pa u provuar elementi subjektiv i veprës penale. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Në këtë çështje, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë mori në shqyrtim rekurset e paraqitura nga disa të pandehur, të cilët ishin dënuar nga Gjykata e Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës përkatësisht për veprat penale “shpërdorim i detyrës” dhe “ndërtim i paligjshëm”. Çështja filloi nga procedurat e legalizimit të një objekti shumëkatësh në Durrës. Zyrtarët akuzoheshin se kishin lëshuar një leje legalizimi për një godinë të deklaruar si 10 kate mbi tokë, ndërkohë që objekti në fakt rezultonte të ishte 9 kate. Gjithashtu, shtetasi D.M. akuzohej se kishte kryer ndërhyrje dhe ndërtime pa leje shtesë në këtë objekt. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Durrës vendosi pafajësi për rekursuesit. Ajo arsyetoi se zyrtarët kishin vepruar konform kuadrit administrativ e nënligjor të kohës, i cili lejonte procedura alternative të verifikimit të gjendjes bazuar në akt-ekspertiza, duke përjashtuar kështu elementin thelbësor të dashjes. Për shtetasin D.M., gjykata theksoi se kishte dyshime nëse bëhej fjalë për një ndërtim të ri apo thjesht punime rikonstruksioni sipas një leje të dhënë nga bashkia. Gjykata e apelit e ndryshoi vendimin, duke i shpallur fajtorë të pandehurit. Gjykata vlerësoi se zyrtarët publikë nuk kishin kryer verifikimin e detyrueshëm në terren dhe miratuan dokumentacionin e paplotë, gjë që i solli subjektit ndërtues një përfitim të padrejtë material dhe dëmtoi rëndë interesat shtetërore, ndërsa ndërtuesi D.M. u dënua me burgim për ndërtim të paligjshëm. Kolegji vendosi mospranimin e rekursit për ndërtuesin, duke lënë në fuqi vendimin e apelit që e dënonte për ndërtim të paligjshëm, pasi pretendimet e tij kishin të bënin me çmuarjen e provave që dalin jashtë juridiksionit të Gjykatës së Lartë. Në lidhje me zyrtarët publikë, Kolegji prishi vendimin e gjykatës së apelit dhe la në fuqi pafajësinë e dhënë nga shkalla e parë. Kolegji theksoi se mangësitë e konstatuara në procedurën e nxjerrjes së aktit administrativ, ndonëse mund të përbëjnë shkelje disiplinore, nuk provojnë dashjen direkte të zyrtarëve për të shkelur ligjin. Nënshkrimi i dokumenteve teknike pa kryerjen e një verifikimi fizik në terren nuk mjafton për t’i kaluar këto veprime në sferën e përgjegjësisë penale. Decision no. 00-2026-378 (59), dated 26.03.2026 of the Criminal College The responsibility arising from the exercise of a managerial or administrative function is not sufficient a priori to generate criminal liability, as long as it is not proven that the defendant committed concrete actions or omissions with knowledge and intent (direct intent), aimed at violating the public interest and/or causing consequences within the meaning of Article 248 of the Criminal Code. Administrative shortcomings or disciplinary violations cannot automatically be transformed into criminal guilt without proving the subjective element of the criminal offense. Case Summary & Legal Reasoning In this case, the Criminal College of the Supreme Court reviewed the appeals filed by several defendants convicted by the Court of Appeal of General Jurisdiction of Durrës for the criminal offenses of “abuse of office” and “unlawful construction”. The case originated from the legalization procedures of a multi-story building in Durrës. Officials were accused of issuing a legalization permit for a building declared as 10 stories above ground, while it actually consisted of 9 stories. Additionally, citizen D.M. was accused of carrying out unauthorized additional interventions and constructions on the building. The Durrës Judicial District Court acquitted the appellants. It reasoned that the officials acted in accordance with the administrative and sub-legal framework of the time, which allowed alternative verification procedures based on expert reports, thus excluding the essential element of intent. For citizen D.M., the court noted doubts regarding whether it was a new construction or merely reconstruction work under a municipal permit. The Court of Appeal reversed the decision, finding the defendants guilty, holding that public officials failed to conduct mandatory on-site verifications and approved incomplete documentation, granting the builder undue material benefits and severely harming state interests. Builder D.M. was sentenced to imprisonment for illegal construction. The Supreme Court College dismissed the appeal regarding the builder, upholding the appellate court’s conviction since his claims related to the assessment of evidence, which fall outside the Supreme Court’s jurisdiction. Regarding the public officials, the College overturned the appellate ruling and reinstated the acquittal rendered by the first instance. The College emphasized that identified shortcomings in issuing the administrative act, although potentially constituting disciplinary violations, do not prove the officials’ direct intent to break the law. Signing technical documents without physical on-site verification is insufficient to elevate such actions to criminal liability. Sentenza n. 00-2026-378 (59), del 26.03.2026 del Collegio Penale La responsabilità derivante dall’esercizio di una funzione direttiva o amministrativa non è sufficiente a priori per generare responsabilità penale, fintanto che non venga provato che l’imputato abbia compiuto azioni od omissioni concrete con coscienza e volontà (dolo diretto), volte a ledere l’interesse pubblico e/o a causare conseguenze ai sensi dell’articolo 248 del Codice Penale. Carenze amministrative o violazioni disciplinari non possono trasformarsi automaticamente in responsabilità penale senza la prova dell’elemento soggettivo del reato. Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica In questa causa, il Collegio Penale della Corte Suprema ha esaminato i ricorsi presentati da diversi imputati condannati dalla Corte d’Appello di Giurisdizione Generale di Durazzo rispettivamente per i reati di “abuso d’ufficio” e “costruzione abusiva”. La vicenda trae origine dalle procedure di condono (legalizzazione) di un edificio a più piani a Durazzo. I funzionari erano accusati di aver rilasciato un permesso di

Vendimi nr. 00-2025-1948 (302), datë 16.12.2025 i Kolegjit Penal

By Stafi July 27, 2026July 27, 2026

Vendimi nr. 00-2025-1948 (302) – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Penal Vendimi nr. 00-2025-1948 (302) Sq En It Vendimi nr. 00-2025-1948 (302), datë 16.12.2025 i Kolegjit Penal E drejta për t’u asistuar nga një mbrojtës në procesin penal përbën një garanci thelbësore të procesit të rregullt ligjor. Zhvillimi i gjykimit në mungesë, pa praninë e një avokati (të zgjedhur apo të caktuar kryesisht), cenon vlefshmërinë e procesit dhe e bën vendimin të panjohshëm në rendin juridik shqiptar. Në procedurën e njohjes së një vendimi penal të huaj, gjykata shqiptare vlerëson pajtueshmërinë e procedimit dhe të vendimit me parimet kushtetuese dhe konventore që përbëjnë rendin procedural shqiptar, dhe jo përputhshmërinë e tyre me legjislacionin procedural të shtetit të origjinës. Mungesa e njoftimit efektiv të akuzës dhe e garantimit të së drejtës së mbrojtjes gjatë një procedimi penal in absentia përbën një cenim themelor të procesit të rregullt ligjor, i cila përjashton njohjen dhe ekzekutimin e vendimit penal të huaj. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Në këtë çështje gjyqësore shqyrtohet kërkesa e organit të prokurorisë për njohjen e një vendimi penal të formës së prerë të dhënë nga autoritetet e huaja, me të cilin një shtetas shqiptar ishte dënuar me burgim të përjetshëm për veprën penale të “Trafikimit dhe kultivimit të lëndëve narkotike”. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Elbasan vendosi rrëzimin e kërkesës së prokurorisë për njohjen e vendimit. Ajo arsyetoi se i dënuari ishte gjykuar në shtetin e huaj në mungesë, pa iu garantuar të drejtat elementare të mbrojtjes (përfaqësimi nga një mbrojtës i zgjedhur apo i caktuar kryesisht), kusht ky që ndalon njohjen e vendimit sipas pikës 1, gërma c të nenit 514 të Kodit të Procedurës Penale. Gjykata e Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm e ndryshoi vendimin e shkallës së parë, pranoi kërkesën dhe bëri konvertimin e dënimit në 20 vjet burgim sipas Kodit Penal Shqiptar. Kjo gjykatë argumentoi se njoftimi i të pandehurit ishte kryer përmes afishimit (referuar Kodit të Procedurës Penale grek) dhe se mungesa e një avokati nuk e bënte procesin të parregullt, pasi ligji procedurial grek nuk e përcaktonte caktimin e një avokati kryesisht si detyrim për gjykimet në mungesë. Apeli vlerësoi se Konventa dypalëshe për ndihmë gjyqësore kishte prioritet dhe nuk përmbante kufizime të kësaj natyre. Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë rrëzoi qëndrimin e gjykatës së apelit dhe vendosi lënien në fuqi të vendimit të shkallës së parë, duke refuzuar përfundimisht njohjen e vendimit. Kolegji argumentoi se objekti i këtij shqyrtimi nuk është legjitimiteti i procesit sipas ligjeve të Greqisë, por vlerësimi nëse ky vendim asimilohet dhe përputhet me rendin juridik shqiptar. Sipas Kolegjit, zhvillimi i një procesi gjyqësor pa njoftim efektiv dhe pa praninë e mbrojtjes përbën një cenim flagrant të parimeve të sanksionuara në Nenin 31 të Kushtetutës dhe Nenin 6 të KEDNJ. Kjo situatë përbën një ometim ligjor që kompromenton gjenezën e procedimit penal, duke aktivizuar kushtin ndalues absolut të nenit 514/1/c të KPP, pavarësisht nëse ligji i shtetit të origjinës e toleron këtë praktikë. Decision no. 00-2025-1948 (302), dated 16.12.2025 of the Criminal College The right to legal assistance in criminal proceedings constitutes a fundamental guarantee of due process of law. Conducting a trial in absentia without the presence of a defense counsel (whether retained or court-appointed) violates the validity of the process, rendering the decision unenforceable within the Albanian legal order. In proceedings for the recognition of a foreign criminal judgment, the Albanian court assesses the compliance of the proceedings and the decision with the constitutional and convention principles governing the Albanian procedural order, rather than their compatibility with the procedural law of the state of origin. The lack of effective notice of charges and the failure to guarantee the right to defense in in absentia proceedings constitute a fundamental violation of due process, precluding the recognition and enforcement of the foreign criminal judgment. Case Summary & Legal Reasoning This case concerns a request by the Prosecution Office for the recognition of a final foreign criminal judgment, by which an Albanian national was sentenced to life imprisonment for “Trafficking and cultivation of narcotics”. The First Instance Court of Elbasan dismissed the prosecutor’s request. It reasoned that the convicted person had been tried in absentia abroad without basic defense rights (representation by chosen or appointed counsel), which legally bars recognition under Article 514(1)(c) of the Code of Criminal Procedure (CPC). The Court of Appeal of General Jurisdiction reversed the first-instance decision, granted the request, and converted the sentence to 20 years of imprisonment under the Albanian Criminal Code. The Appellate Court argued that notification was performed via public posting (pursuant to the Greek Code of Criminal Procedure) and that the absence of defense counsel did not invalidate the process, as Greek procedural law did not mandate court-appointed counsel for trials in absentia. It also held that the bilateral judicial assistance treaty took precedence and contained no such restrictions. The Criminal College of the Supreme Court overturned the Court of Appeal’s ruling and upheld the first-instance decision, permanently rejecting the recognition of the foreign judgment. The College held that the scope of review is not the legality of the trial under Greek law, but whether the foreign decision aligns with the Albanian public and procedural order. Conducting a trial without effective notice and mandatory legal representation flagrantly violates Article 31 of the Constitution and Article 6 of the ECHR. This procedural flaw compromises the core of the criminal proceedings, activating the absolute bar of Article 514/1/c of the CPC regardless of whether the originating state allows such practices. Sentenza n. 00-2025-1948 (302), del 16.12.2025 del Collegio Penale Il diritto all’assistenza di un difensore nel processo penale costituisce una garanzia fondamentale del giusto processo. Lo svolgimento del giudizio in contumacia senza la presenza di un avvocato (di fiducia o d’ufficio) compromette la validità del processo e rende la sentenza inefficace nell’ordinamento giuridico albanese. Nella procedura di riconoscimento di una sentenza penale straniera, il giudice albanese valuta la conformità del procedimento e della decisione con i principi costituzionali

Vendimi nr. 00-2026-1382 (217), datë 16.04.2026 i Kolegjit Administrativ

By Stafi July 24, 2026July 24, 2026

Vendimi nr. 00-2026-1382 (217) – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Administrativ Vendimi nr. 00-2026-1382 (217) Sq En It Vendimi nr. 00-2026-1382 (217), datë 16.04.2026 i Kolegjit Administrativ Afati 60-ditor i parashikuar nga ligji i posaçëm për shpronësimet nuk zbatohet ndaj kërkimeve që lidhen me marrjen de facto të pronës, kur organi publik nuk ka përmbushur detyrimin ligjor për kompensim dhe nuk ka dhënë një akt përfundimtar për njohjen ose refuzimin e së drejtës. Në këto raste, gjykata duhet të identifikojë shkakun e vërtetë të padisë nga përmbajtja e saj në tërësi dhe të verifikojë nëse dëmi i pretenduar ka ardhur si pasojë e mosveprimit të organit publik. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Në këtë çështje, pala paditëse X pretendoi se për shkak të ndërtimit të Ujëmbledhësit të Bovillës, familja e tij ishte shpërngulur nga fshati Zall Mëner dhe ishte përfshirë në listën e banorëve që do të përfitonin kompensim. Paditësi pretendoi se ishte kompensuar vetëm me tokë bujqësore, por jo me banesë dhe truall në raport me numrin e frymëve të familjes, ndaj kërkoi kompensimin e munguar dhe shpërblimin e frutave civile. Gjykata Administrative e Shkallës së Parë Tiranë e pranoi pjesërisht padinë, ndërsa Gjykata Administrative e Apelit e ndryshoi vendimin dhe e rrëzoi padinë, me arsyetimin se ishte paraqitur jashtë afatit 60-ditor të parashikuar nga ligji i posaçëm për shpronësimet. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se Gjykata Administrative e Apelit nuk kishte identifikuar drejt shkakun e padisë dhe e kishte kufizuar gabimisht çështjen te afati i ankimit ndaj aktit të shpronësimit. Kolegji theksoi se kërkimi i paditësit nuk varej nga kundërshtimi, shfuqizimi ose pavlefshmëria e VKM, por nga verifikimi nëse atij i ishte shkaktuar dëm si pasojë e mosveprimit të organit publik në përmbushjen e detyrimit ligjor për kompensim. Për këtë arsye, Gjykata e Lartë prishi vendimin e Gjykatës Administrative të Apelit dhe e ktheu çështjen për rigjykim në atë gjykatë, me tjetër trup gjykues. Decision no. 00-2026-1382 (217), dated 16.04.2026 of the Administrative College The statutory 60-day deadline provided by the special law on expropriations does not apply to claims related to the de facto taking of property, where the public authority has failed to fulfill its legal obligation to compensate and has not issued a final act recognizing or rejecting the right. In such cases, the court must identify the true cause of action from the claim as a whole and verify whether the alleged damage resulted from the public authority’s omission to act. Case Summary & Legal Reasoning In this case, plaintiff X claimed that due to the construction of the Bovilla Reservoir, his family was displaced from the village of Zall Mëner and included in the list of residents eligible for compensation. The plaintiff asserted that he had only received agricultural land as compensation, but not residential housing or land proportional to the household size, thereby requesting the missing compensation and civil fruits (rental value). The First Instance Administrative Court of Tirana partially accepted the lawsuit. However, the Administrative Court of Appeal reversed the decision and dismissed the suit, reasoning that it had been filed past the 60-day deadline specified in the special expropriation law. The Administrative College of the Supreme Court ruled that the Administrative Court of Appeal failed to correctly identify the cause of action and mistakenly restricted the matter to the appeal deadline against an expropriation act. The College emphasized that the plaintiff’s claim did not depend on challenging, nullifying, or invalidating the Council of Ministers’ Decision (VKM), but rather on determining whether harm was suffered due to the public authority’s failure to fulfill its statutory duty of compensation. Consequently, the Supreme Court quashed the ruling of the Administrative Court of Appeal and remanded the case to that court for retrial by a different panel. Sentenza n. 00-2026-1382 (217), del 16.04.2026 del Collegio Amministrativo Il termine decadenziale di 60 giorni previsto dalla legge speciale sugli espropri non si applica alle domande relative all’occupazione de facto dell’immobile, qualora l’amministrazione pubblica non abbia adempiuto al proprio obbligo legale di indennizzo e non abbia adottato un atto definitivo di riconoscimento o rigetto del diritto. In tali casi, il giudice deve individuare la vera causa petendi dall’insieme del ricorso e verificare se il danno sia derivato dall’omissione della pubblica amministrazione. Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica Nel caso in esame, il ricorrente X ha sostenuto che, a seguito della costruzione dell’Invaso di Bovilla, la sua famiglia era stata sfollata dal villaggio di Zall Mëner e inserita nell’elenco dei residenti aventi diritto all’indennizzo. Il ricorrente ha lamentato di essere stato compensato unicamente con terreno agricolo, ma non con un’abitazione e relativo terreno proporzionato al numero dei componenti del nucleo familiare, chiedendo quindi il risarcimento mancante e i frutti civili. Il Tribunale Amministrativo di Primo Grado di Tirana ha accolto parzialmente la domanda. Al contrario, la Corte d’Appello Amministrativa ha riformato la sentenza e rigettato il ricorso, ritenendolo proposto oltre il termine di 60 giorni previsto dalla legge speciale sugli espropri. Il Collegio Amministrativo della Corte Suprema ha rilevato che la Corte d’Appello Amministrativa non aveva identificato correttamente la causa petendi, limitando erroneamente la questione al termine di impugnazione dell’atto di esproprio. Il Collegio ha evidenziato che la pretesa dell’attore non dipendeva dall’impugnazione o dall’invalidità della Delibera del Consiglio dei Ministri (VKM), bensì dall’accertamento del danno subito a causa dell’inerzia della P.A. nell’adempiere ai propri obblighi di legge. Per questi motivi, la Corte Suprema ha annullato la decisione della Corte d’Appello Amministrativa e ha rinviato la causa dinanzi alla medesima corte, in diversa composizione, per un nuovo giudizio.

Vendimi nr. 00-2026-1199, datë 27.03.2026 i Kolegjit Administrativ

By Stafi July 20, 2026July 20, 2026

Vendimi nr. 00-2026-1199 – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Administrativ Vendimi nr. 00-2026-1199 Sq En It Vendimi nr. 00-2026-1199, datë 27.03.2026 i Kolegjit Administrativ Vetëm fakti që punëdhënësi është organ publik ose institucion në varësi të tij nuk mjafton për ta kualifikuar mosmarrëveshjen e punës si mosmarrëveshje administrative. Kompetenca e gjykatave administrative përcaktohet vetëm kur marrëdhënia e punës rregullohet nga një ligj i posaçëm. Në këtë çështje, paditësi kërkoi nga Bashkia X pagesën e dëmshpërblimeve që buronin nga zgjidhja e marrëdhënies së punës, pagën për pushimet vjetore, kthimin në vendin e punës si drejtor pranë Qendrës Kulturore “X” dhe shpenzimet gjyqësore. Gjykata e Shkallës së Parë e Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës shpalli moskompetencën lëndore dhe e dërgoi çështjen për gjykim në Gjykatën Administrative të Shkallës së Parë Tiranë. Kjo e fundit parashtroi konfliktin e kompetencës para Gjykatës së Lartë, duke arsyetuar se marrëdhënia rregullohej nga Kodi i Punës dhe jo nga një ligj i posaçëm në kuptim të nenit 7, pika “ç” e Ligjit nr. 49/2012. Arsyetimi i Kolegjit Administrativ (KA GJL) Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se mosmarrëveshja nuk kishte natyrë administrative. Ligji nr. 10352/2010 “Për artin dhe kulturën” parashikon vetëm disa rregullime organizative për institucionet publike vendore të artit dhe kulturës, ndërsa për marrëdhënien juridike të punës i referohet shprehimisht Kodit të Punës. Kolegji theksoi se një ligj konsiderohet i posaçëm vetëm kur rregullon në mënyrë të detajuar dhe krejtësisht të pavarur nga Kodi i Punës elementët thelbësorë të marrëdhënies së punës, përfshirë rekrutimin, të drejtat dhe detyrimet, përfitimet, masat disiplinore, të drejtën e ankimit dhe mënyrën e zgjidhjes së kësaj marrëdhënieje. Për këtë arsye, Gjykata e Lartë rregulloi kompetencën lëndore, duke përcaktuar si gjykatë kompetente Gjykatën e Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës. Ajo prishi vendimin e kësaj gjykate që kishte shpallur moskompetencën dhe e dërgoi çështjen për vazhdimin e gjykimit pranë saj. Decision no. 00-2026-1199, dated 27.03.2026 of the Administrative College The mere fact that an employer is a public body or an institution subordinate to it is insufficient to classify a labor dispute as an administrative dispute. The jurisdiction of administrative courts is established only when the employment relationship is governed by a special law. In this case, the plaintiff filed a lawsuit against Municipality X seeking severance pay, compensation for annual leave, reinstatement to his position as Director of the Cultural Center “X”, and legal costs. The Court of First Instance of General Jurisdiction in Durrës declared a lack of subject-matter jurisdiction and transferred the case to the First Instance Administrative Court of Tirana. The Administrative Court subsequently raised a jurisdictional conflict before the Supreme Court, arguing that the employment relationship was governed by the Labor Code and not by a special law pursuant to Article 7, paragraph “ç” of Law no. 49/2012. Reasoning of the Administrative College The Administrative College of the Supreme Court ruled that the dispute was not administrative in nature. Law no. 10352/2010 “On Art and Culture” provides only basic organizational regulations for local public art and culture institutions, while explicitly referring to the Labor Code for the underlying legal employment relationship. The College emphasized that a law is deemed “special” only if it comprehensively and independently of the Labor Code regulates the essential elements of employment, including recruitment, rights and duties, benefits, disciplinary actions, the right to appeal, and the termination of the relationship. Consequently, the Supreme Court resolved the conflict by determining that the Court of First Instance of General Jurisdiction in Durrës holds subject-matter jurisdiction, overturned its prior ruling of non-competence, and remanded the case to that court for trial continuation. Sentenza n. 00-2026-1199, del 27.03.2026 del Collegio Amministrativo Il solo fatto che il datore di lavoro sia una pubblica amministrazione o un ente da essa dipendente non è sufficiente a qualificare una controversia di lavoro come amministrativa. La competenza dei tribunali amministrativi sussiste solo quando il rapporto è regolato da una legge speciale. Nel caso di specie, il ricorrente ha chiesto al Comune X il risarcimento dei danni derivanti dalla risoluzione del rapporto di lavoro, l’indennità per le ferie annuali, il reintegro nel posto di lavoro come direttore del Centro Culturale “X” e la rifusione delle spese legali. Il Tribunale di Primo Grado della Giurisdizione Generale di Durazzo ha dichiarato il proprio difetto di competenza per materia, trasmettendo gli atti al Tribunale Amministrativo di Primo Grado di Tirana. Quest’ultimo ha sollevato conflitto di competenza dinanzi alla Corte Suprema, ritenendo il rapporto disciplinato dal Codice del Lavoro. Ragionamento del Collegio Amministrativo Il Collegio Amministrativo della Corte Suprema ha ritenuto che la controversia non avesse natura amministrativa. La Legge n. 10352/2010 “Sull’arte e la cultura” prevede unicamente norme organizzative per le istituzioni pubbliche locali, rimandando esplicitamente al Codice del Lavoro per la disciplina del rapporto giuridico. Il Collegio ha sottolineato che una legge può qualificarsi come “speciale” solo qualora disciplini in modo dettagliato e del tutto autonomo dal Codice del Lavoro gli elementi essenziali del rapporto, quali il reclutamento, i diritti, i doveri, le sanzioni disciplinari e le modalità di cessazione. Per questi motivi, la Corte Suprema ha regolato la competenza per materia individuando come giudice competente il Tribunale di Primo Grado della Giurisdizione Generale di Durazzo, cassando la decisione di quest’ultimo e rinviando la causa per la prosecuzione del giudizio.

Vendimi nr. 00-2025-2238 (273), datë 21.05.2025 i Kolegjit Civil

By Stafi July 16, 2026July 16, 2026

Vendimi nr. 00-2025-2238 (273) – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Civil Vendimi nr. 00-2025-2238 (273) Sq En It Vendimi nr. 00-2025-2238 (273), datë 21.05.2025 i Kolegjit Civil Autori i veprës artistike gëzon të drejtën e mbrojtjes automatike të të drejtave të tij, për faktin e vetëm të realizimit të krijimit dhe nuk mund të mos legjitimohet në ngritjen e padisë për mbrojtjen e të drejtës së autorit vetëm mbi bazën e mungesës së certifikimit. Paditësi ushtron profesionin e fotoreporterit dhe gazetarit. Me rastin e ndarjes nga jeta të një këngëtareje të shquar, në homazhet e zhvilluara me këtë rast, nga Ministria e Kulturës, ishte përdorur fotoja e bërë nga fotografi, i cili ka pretenduar për dëmin e shkaktuar. Ky dëm konsiston në dëmin pasuror, pra fitimi i munguar i cili vjen si pasojë e mungesës së një kontrate të lidhur midis dy palëve, në bazë të të cilës do të bëhej dhe publikimi që do gjeneronte të ardhura, si dhe dëmi moral si një e drejtë jopasurore e cila lidhet me personalitetin e autorit të veprës artistike në rapport me përdoruesit e saj, me tjetërsimin dhe zhvlerësimin e saj në rastin konkret, prishjen e imazhit të veprës dhe impaktin që ajo përçon të lexuesi dhe shikuesi. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Tiranë ka vendosur rrëzimin e kërkesëpadisë së paditësit dhe Gjykata e Apelit Tiranë ka vendosur lënien në fuqi të këtij vendimi. Arsyetimi i Kolegjit Civil (KCGJL) KCGJL vlerëson të gabuar konkluzionin e gjykatave të faktit, të cilat kanë konstatuar mungesën e legjitimimit aktiv të paditësit për shkak se në kohën kur ka ndodhur fakti i pretenduar, ai nuk ishte regjistruar për veprën konkrete në Zyrën Shqiptare të të Drejtës së Autorit. KCGJL vëren se asnjë prej gjykatave të faktit nuk ka marrë në analizë në themel pretendimet objekt padie duke u kufizuar në mungesën e legjitimimit aktiv të paditësit në ngritjen e padisë vetëm mbi bazën e mungesës së certifikimit. Legjislacioni shqiptar mbi të drejtën e autorit sanksionon parimin e mbrojtjes automatike, mbi të cilën autorët gëzojnë të drejtën e autorit mbi veprat e tyre, për faktin e vetëm të realizimit të krijimit. Në dallim nga të drejta të tjera, të cilat për t’u njohur nga të tretët dhe për të gëzuar mbrojtje, duhet të regjistrohen, për ekzistencën dhe zbatimin e së drejtës së autorit nuk kërkohet asnjë regjistrim i veprës ose formalitete të tjera. Për këtë arsye KCGJL vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës së Apelit Tiranë dhe dërgimin e çështjes për rishqyrtim pranë Gjykatës së Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm Tiranë, me tjetër trup gjykues. Decision no. 00-2025-2238 (273), dated 21.05.2025 of the Civil College The author of an artistic work enjoys automatic protection of their rights by the sole fact of the creation’s realization, and they cannot be denied standing (*legitimatio ad causam*) to sue for copyright protection solely based on the absence of registration or certification. The plaintiff practices the profession of photojournalist and reporter. On the occasion of the passing of a distinguished singer, during the state tributes organized in her honor, the Ministry of Culture used a photograph taken by the plaintiff. The photographer subsequently claimed damages resulting from this unauthorized use. These damages consist of pecuniary damage—specifically, lost profits resulting from the absence of a contract between the two parties under which publication would have generated revenue—as well as moral damage. The latter is a non-pecuniary right tied to the personality of the author of an artistic work in relation to its users, and in this specific case, relates to the alteration, devaluation, and damage to the image and integrity of the work, along with the impact it conveys to readers and viewers. The Tirana District Court rejected the plaintiff’s lawsuit, and the Tirana Court of Appeal upheld this decision. Reasoning of the Civil College (KCGJL) The Civil College of the Supreme Court (KCGJL) deemed the lower courts’ conclusions erroneous. The lower courts had ruled that the plaintiff lacked standing because, at the time of the alleged infringement, the specific artistic work had not been registered with the Albanian Copyright Office. The KCGJL noted that neither court evaluated the substantive merits of the lawsuit, limiting their assessment strictly to the plaintiff’s standing based solely on the lack of certification. Albanian copyright legislation enshrines the principle of automatic protection, under which authors enjoy copyright over their creations by the sole fact of their realization. Unlike other intellectual property rights, which must be registered to be recognized by third parties and to receive legal protection, the existence and enforcement of copyright do not require any registration or other formal procedures. For these reasons, the KCGJL decided to overturn the decision of the Tirana Court of Appeal and remanded the case for retrial to the Court of Appeal of General Jurisdiction in Tirana, to be heard by a different judicial panel. Sentenza n. 00-2025-2238 (273), del 21.05.2025 del Collegio Civile L’autore di un’opera d’arte gode della protezione automatica dei suoi diritti per il solo fatto della realizzazione della creazione, e non può essere privato della legittimazione attiva ad agire in giudizio per la tutela del diritto d’autore sulla sola base della mancanza di registrazione o certificazione. Il ricorrente esercita la professione di fotoreporter e giornalista. In occasione della scomparsa di una nota cantante, durante le cerimonie commemorative organizzate dal Ministero della Cultura, è stata utilizzata una fotografia scattata dal ricorrente, il quale ha richiesto il risarcimento del danno subito. Tale danno consiste sia nel danno patrimoniale — ovvero il lucro cessante derivante dalla mancanza di un contratto tra le parti in virtù del quale la pubblicazione avrebbe generato un compenso — sia nel danno morale. Quest’ultimo costituisce un diritto non patrimoniale legato alla personalità dell’autore dell’opera d’arte nel rapporto con i suoi fruitori, che nel caso di specie si manifesta con l’alterazione, la svalutazione e il deterioramento dell’immagine dell’opera, nonché con l’impatto negativo trasmesso a lettori e spettatori. Il Tribunale di Tirana ha respinto la domanda del ricorrente e la Corte d’Appello

Vendimi nr. 00-2025-1613 (255), datë 21.10.2025 i Kolegjit Penal

By Stafi July 14, 2026July 14, 2026

Vendimi nr. 00-2025-1613 (255) – Petani Law & Tax Analizë Juridike • Kolegji Penal Vendimi nr. 00-2025-1613 (255) Sq En It Vendimi nr. 00-2025-1613 (255), datë 21.10.2025 i Kolegjit Penal Në këtë çështje parimore të së drejtës procedurale penale, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë (KPGJL) ka interpretuar me rëndësi të veçantë raportin midis përgjegjësisë penale të personave juridikë dhe të drejtës së tyre për të përfituar nga ritet e posaçme të gjykimit, konkretisht gjykimit të shkurtuar, duke garantuar parimet kushtetuese të procesit të rregullt ligjor dhe barazisë përpara ligjit. Maksimat e vendimit (Holdings) 1 “Personi juridik në cilësinë e të pandehurit nuk përjashtohet nga e drejta për të kërkuar gjykimin e shkurtuar. Pamundësia e aplikimit “matematik” të zbritjes së 1/3 të dënimit në rastin e sanksionit të “mbarimit të personit juridik” nuk përbën arsye ndalimi për aksesin në këtë rit gjykimi.” 2 “Disponimi i gjyqtarit të seancës paraprake për pranimin e gjykimit të shkurtuar, kur nuk ankimohet nga palët, merr formë të prerë dhe nuk mund të zhbëhet kryesisht nga gjykata e apelit në mungesë të një shkaku ankimi që konteston ligjshmërinë e tij.” Përmbledhje e rrethanave të çështjes Në këtë çështje, u shqyrtuan rekurset e paraqitura nga disa të pandehur (persona fizikë) dhe nga shoqëri (persona juridikë), si edhe rekursi i Prokurorisë së Posaçme, kundër vendimit të Gjykatës së Posaçme të Apelit për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar. Kjo e fundit kishte prishur vendimin e gjykatës së shkallës së parë dhe kishte kthyer çështjen për rishqyrtim, duke e konsideruar vendimmarrjen e kësaj të fundit absolutisht të pavlefshme për shkak të aplikimit të ritit të gjykimit të shkurtuar edhe ndaj personave juridikë. KPGJL vlerësoi se gjykata e apelit kishte zbatuar gabim ligjin procedural penal, pasi kuadri ligjor për përgjegjësinë penale të personave juridikë nuk ndalon aksesin e tyre në gjykimin e shkurtuar. Sipas Kolegjit, fakti që ndaj personit juridik mund të caktohet si dënim “mbarimi i personit juridik” dhe që ndaj këtij sanksioni nuk mund të zbatohet matematikisht zbritja 1/3 e dënimit, nuk përbën arsye për të përjashtuar apriori këto subjekte nga gjykimi i shkurtuar. Një interpretim i tillë cenon parimet e barazisë përpara ligjit, të sigurisë juridike dhe të procesit të rregullt ligjor. Gjithashtu, Kolegji theksoi se vendimi i gjyqtarit të seancës paraprake për pranimin e gjykimit të shkurtuar nuk ishte ankimuar nga palët dhe, për pasojë, kishte marrë formë të prerë, duke penguar ndërhyrjen kryesisht të gjykatës së apelit, në mungesë të një shkaku të posaçëm ankimi që të kontestonte këtë disponim. Në këto kushte, mekanizmat proceduralë të shtrirjes së efektit të ankimit të bashkëtëpandehurit nuk mund të shërbenin për të kapërcyer efektin e “gjësë së gjykuar”. Për këto arsye, Kolegji Penal konkludoi se vendimi i gjykatës së apelit ishte rezultat i zbatimit të gabuar të ligjit procedural dhe vendosi prishjen e tij dhe kthimin e çështjes për rishqyrtim në të njëjtën gjykatë, me tjetër trup gjykues. Decision no. 00-2025-1613 (255), dated 21.10.2025 of the Criminal College In this fundamental criminal procedural law case, the Criminal College of the Supreme Court analyzed the relationship between the criminal liability of legal entities and their right to benefit from special proceedings, specifically summary trial, guaranteeing the constitutional principles of due process and equality before the law. Key Holdings 1 “A legal entity acting as a defendant is not excluded from the right to request a summary trial. The impossibility of a ‘mathematical’ application of the 1/3 sentence reduction in the case of the sanction of ‘dissolution of the legal entity’ does not constitute a ground for prohibiting access to this trial procedure.” 2 “The ruling of the preliminary hearing judge accepting the request for a summary trial, when not appealed by the parties, becomes final and cannot be overturned sua sponte by the court of appeal in the absence of a specific ground of appeal contesting its legality.” Case Summary In this matter, the court examined the appeals filed by several defendants (natural persons) and corporate entities (legal entities), as well as the appeal of the Special Prosecution Office, against the decision of the Special Court of Appeal against Corruption and Organized Crime. The appellate court had overturned the first-instance court’s decision and remanded the case for retrial, ruling that the trial court’s decision was absolutely invalid due to the application of the summary trial procedure to legal entities. The Criminal College determined that the court of appeal had misapplied criminal procedural law, as the legal framework governing the criminal liability of legal entities does not bar them from accessing summary trials. According to the College, the fact that a legal entity might be sentenced to “dissolution of the entity,” a sanction to which a 1/3 sentence reduction cannot be mathematically applied, is not a ground to exclude these entities *a priori* from a summary trial. Such an restrictive interpretation violates the principles of equality before the law, legal certainty, and due process of law. Furthermore, the College emphasized that the decision of the preliminary hearing judge to grant the summary trial had not been appealed by the parties and, consequently, became final (*res judicata*). This barred the court of appeal from intervening *sua sponte* in the absence of an explicit ground of appeal challenging that ruling. Under these conditions, the procedural mechanisms for extending the scope of a co-defendant’s appeal could not be used to bypass the finality of the decision. Therefore, the Criminal College concluded that the appellate court’s decision resulted from a misapplication of procedural law, ordered its reversal, and remanded the case for retrial to the same court with a different judicial panel. Sentenza n. 00-2025-1613 (255), del 21.10.2025 del Collegio Penale In questo caso di fondamentale importanza per il diritto processuale penale, il Collegio Penale della Corte Suprema ha analizzato la relazione tra la responsabilità penale delle persone giuridiche e il loro diritto di accedere a riti speciali, nello specifico il giudizio abbreviato, a salvaguardia dei principi costituzionali del giusto processo e dell’uguaglianza dinanzi alla legge. Massime della Decisione 1 “La persona giuridica