Stafi, Author at Petani Law Firm

Ship Abandonment and Arrest: How Maritime Law Protects Seafarers and Their Families

By Stafi September 22, 2026September 22, 2026

Braktisja dhe arresti i anijes: Si i mbron ligji detar detarët dhe familjet e tyre?Abandonment and Ship Arrest: How Maritime Law Protects Seafarers and Their FamiliesAbbandono e arresto della nave: come il diritto marittimo protegge i marittimi e le loro famiglie E Drejta Detare Admiralty and Maritime Law Diritto Marittimo Braktisja dhe arresti i anijes: Si i mbron ligji detar detarët dhe familjet e tyre? Abandonment and Ship Arrest: How Maritime Law Protects Seafarers and Their Families Abbandono e arresto della nave: come il diritto marittimo protegge i marittimi e le loro famiglie Braktisja e detarëve dhe jo vetëm braktisja e anijes Kur një anije ngec, ndalohet në port ose mbetet pa mbështetjen e pronarit, pasoja e parë nuk është vetëm tregtare. Në bord mund të ketë detarë pa paga, pa furnizime, pa kujdes mjekësor dhe pa një rrugë të qartë kthimi në vendin e tyre. Në raste të tjera, një aksident gjatë operimit të anijes mund të shkaktojë dëmtim të rëndë ose humbje jete, ndërsa familja përballet me një zinxhir shoqërish, siguruesish dhe juridiksionesh të ndryshme. E drejta detare u jep këtyre kërkesave mjete të posaçme mbrojtjeje. Pagat, riatdhesimi dhe kërkesat për humbje jete mund të krijojnë jo vetëm një detyrim personal ndaj pronarit ose punëdhënësit, por edhe një lidhje juridike me vetë anijen. Kjo lidhje mund të lejojë arrestin e anijes dhe, në rast shitjeje të detyruar, mund t’i japë kreditorit përparësi ndaj hipotekave dhe kreditorëve të zakonshëm. Rezultati, megjithatë, varet nga dallimi ndërmjet pretendimit detar, privilegjit detar, arrestit dhe ekzekutimit. Braktisja e detarit dhe jo vetëm braktisja e anijes Në gjuhën e përditshme thuhet shpesh se një anije është braktisur. Në kuptimin juridik, pyetja më e rëndësishme është nëse janë braktisur detarët. Një anije mund të jetë e bllokuar ose e bregëzuar për shkak të avarisë, kushteve të motit, ndalimit administrativ apo një mosmarrëveshjeje tregtare, pa qenë ekuipazhi domosdoshmërisht i braktisur. Braktisja lind kur pronari nuk përmbush më detyrimet bazë ndaj njerëzve që ka punësuar në bord. Standardi A2.5.2 i Konventës së Punës Detare të vitit 2006, e njohur si MLC 2006, e konsideron detarin të braktisur kur pronari nuk mbulon shpenzimet e riatdhesimit, e lë pa mirëmbajtjen dhe mbështetjen e nevojshme, ose ndërpret në mënyrë të njëanshme lidhjet me të. Mospagimi i pagave kontraktore për të paktën dy muaj është një nga format e kësaj ndërprerjeje. Mbështetja e nevojshme përfshin ushqimin, strehimin, ujin e pijshëm, karburantin bazë për mbijetesën në bord dhe kujdesin e nevojshëm mjekësor. MLC 2006 kërkon që anijet që mbajnë flamurin e një shteti të lidhur nga rregullat përkatëse të kenë një sistem garancie financiare për braktisjen. Detari ose përfaqësuesi i tij duhet të ketë akses të drejtpërdrejtë te ofruesi i garancisë dhe të marrë ndihmë të shpejtë. Mbulimi përfshin deri në katër muaj paga dhe përfitime të papaguara, shpenzimet e arsyeshme të riatdhesimit dhe nevojat bazë deri në mbërritjen e detarit në shtëpi. Kufiri katërmujor është kufi i garancisë financiare sipas këtij mekanizmi; ai nuk do të thotë domosdoshmërisht se pjesa tjetër e pagave shuhet. Për tepricën mund të mbeten të hapura kërkesa të tjera kontraktore dhe juridike. Zbatimi i MLC 2006 duhet kontrolluar për çdo rast. Rëndësi kanë flamuri i anijes, statusi i konventës dhe amendamenteve në shtetin e flamurit, certifikatat që ndodhen në bord, kontrata individuale e punës, marrëveshja kolektive dhe ligji i portit ku ndodhet anija. Vetë prania e anijes në një port shqiptar nuk mjafton për të zgjidhur të gjitha këto pyetje. Sidoqoftë, urgjenca njerëzore duhet trajtuar menjëherë, paralelisht me analizën juridike. Hapat e parë kur ekuipazhi mbetet në bord Në një rast me detarë të mbetur në anije, mbledhja e provave nuk duhet të presë fillimin e gjykimit. Gjendja ndryshon shpejt dhe anija mund të lëvizë, të shitet, të ndryshojë pronar formal ose të humbasë vlerë. Veprimet fillestare duhet të synojnë njëkohësisht mbrojtjen e personave dhe ruajtjen e kërkesave. Të dokumentohen kushtet në bord, furnizimet, gjendja shëndetësore, mundësia e komunikimit dhe çdo pengesë për të zbritur nga anija. Të identifikohen pronari i regjistruar, pronari përfitues kur është i njohur, operatori, menaxheri teknik dhe ISM, agjenti lokal, shoqëria e rekrutimit dhe punëdhënësi i shënuar në kontratën e detarit. Të mblidhen kontratat e punës, listëpagesat, evidencat e pagesave, lista e ekuipazhit, dokumentet e flamurit dhe marrëveshja kolektive, nëse ekziston. Të kërkohen certifikatat e garancisë financiare për braktisjen dhe për përgjegjësinë e pronarit ndaj vdekjes ose paaftësisë afatgjatë, së bashku me të dhënat e kontaktit të siguruesit ose P&I Club. Të njoftohen autoritetet portuale dhe detare, shteti i flamurit, përfaqësitë konsullore dhe organizatat e detarëve, sipas nevojës së rastit. Të llogariten veçmas pagat, përfitimet kontraktore, shpenzimet e riatdhesimit dhe çdo dëm tjetër, sepse këto kërkesa mund të kenë bazë dhe përparësi të ndryshme. Përfshirja e sindikatës ose e ITF-së mund të jetë vendimtare për verifikimin e kushteve kolektive, koordinimin me shtetin e flamurit dhe komunikimin me siguruesin. Megjithatë, përpara një veprimi gjyqësor duhet të jetë e qartë se kush udhëzon avokatin dhe cilët detarë përfaqësohen. Kjo ndikon në autorizimin, konfliktin e interesit dhe formulimin e kërkesës. Arresti gjyqësor dhe ndalimi administrativ Arresti i anijes ngatërrohet shpesh me ndalimin nga kapiteneria, kontrolli shtetëror portual ose autoritetet e sigurisë detare. Ndalimi administrativ synon zakonisht sigurinë e lundrimit, kushtet teknike, mbrojtjen e mjedisit ose respektimin e kërkesave portuale. Arresti, në kuptimin e Konventës së vitit 1999, është ndalimi ose kufizimi i largimit të anijes me urdhër gjykate për të siguruar një pretendim detar. Ai nuk është shitje e anijes dhe as ekzekutim i një vendimi përfundimtar. Shqipëria ka aderuar në Konventën Ndërkombëtare për Arrestimin e Anijeve të vitit 1999. Aderimi është bërë me ligjin nr. 10035, datë 22 dhjetor 2008, ndërsa konventa ka hyrë në fuqi për Shqipërinë më 14 shtator 2011. Për këtë arsye, kërkesa për arrest në Shqipëri duhet të lexohet së bashku me konventën dhe rregullat procedurale shqiptare. Konventa njeh si pretendime detare, ndër të tjera, kërkesat për humbje jete ose dëmtim personal të lidhur drejtpërdrejt me operimin e anijes; pagat dhe përfitimet e ekuipazhit; shpenzimet e riatdhesimit dhe

What happens when a director genuinely believes that he knows what is best for the company, but the board has decided otherwise?

By Stafi September 10, 2026September 10, 2026

Vendimi i Gjykatës së Lartë në Çështjen Costa v Saxon Woods Investments LtdSupreme Court Judgment in Costa v Saxon Woods Investments LtdSentenza della Corte Suprema nel caso Costa v Saxon Woods Investments Ltd E Drejta Korporative & Qeverisja e BorditCorporate Law & Board GovernanceDiritto Societario & Governance del Consiglio Vendimi i Gjykatës së Lartë në Çështjen Costa v Saxon Woods Investments LtdSupreme Court Judgment in Costa v Saxon Woods Investments LtdSentenza della Corte Suprema nel caso Costa v Saxon Woods Investments Ltd Hyrje Çfarë ndodh kur një drejtor beson me sinqeritet se di se çfarë është më e mirë për kompaninë, por bordi ka vendosur ndryshe? Kjo është pyetja qendrore e trajtuar nga Gjykata e Lartë në çështjen Costa v Saxon Woods Investments Ltd. A mund t’i shpërfillë një drejtor vendimet kolektive të bordit, të ndjekë strategjinë e tij prapa skenave dhe madje ta fshehë atë nga anëtarët e tjerë të bordit, thjesht sepse beson sinqerisht se po vepron në interesin më të mirë të kompanisë? Përgjigjja e Gjykatës së Lartë është e qartë: besimi i sinqertë i një drejtori nuk i jep atij një kartë blanche për të minuar autoritetin kolektiv të bordit. Konteksti dhe Faktet e Çështjes Spring Media Investments Limited ishte kompania mëmë e një grupi që ofronte shërbime krijuese për biznese në sektorët e modës, bukurisë dhe markave luksoze. Francesco Costa shërbeu si drejtor i kompanisë deri në tetor 2025 dhe, deri në korrik 2024, ishte gjithashtu kryetar i bordit, duke zotëruar gjithashtu një interes të konsiderueshëm të tërthortë në kompani. Saxon Woods Investments Ltd ishte aksionare në kompani me 22.33% të aksioneve. Sipas marrëveshjes së aksionarëve dhe statutit, bordi ishte përgjegjës për menaxhimin e biznesit. Kur u kërkua një proces shitjeje ose “Exit” deri në fund të vitit 2019, z. Costa kishte një këndvështrim tjetër, duke besuar se një shitje pas vitit 2019 do të sillte kthime financiare dukshëm më të mira. Sjellja e Drejtorit dhe Procedurat Gjyqësore Në vend që të zbatonte strategjinë e miratuar nga bordi, z. Costa ndoqi një rrugë tjetër, duke u siguruar që asnjë drejtor apo aksionar tjetër të mos kishte dijeni rreth procesit të shitjes. Ai përdori taktika zvarritëse dhe dha përshtypjen e rreme se detyrimet po përmbusheshin, ndërkohë që pengoi një shitje të mundshme në vitin 2019. Fatkeqësisht, perspektiva e një daljeje të suksesshme u shkatërrua më vonë nga ndikimi negativ i pandemisë Covid në vitin 2020. Si rezultat, Saxon Woods bëri një padi për paragjykim të padrejtë sipas seksioneve 994-996 të Aktit të Kompanive 2006, duke kërkuar që z. Costa të blinte aksionet e tyre në vlerën që do të kishin pasur nëse do të ishte zbatuar strategjia e vitit 2019. Analiza e Gjykatës së Lartë mbi Gjykimin e Biznesit Gjykata e Lartë riafirmoi parimin se gjykatat përgjithësisht respektojnë gjykimin e biznesit të drejtorëve dhe nuk ndërhyjnë thjesht sepse do të kishin arritur në një përfundim tjetër. Megjithatë, kjo mbrojtje nuk mbulon një drejtor i cili kërkon të zbatojë strategjinë e tij disidente përmes sjelljes së fshehtë ose jobesnike në konflikt me kursin e caktuar nga bordi. Statuti i kompanisë i beson menaxhimin bordit në tërësi. Një drejtor mund të ketë mendim të pavarur, por ai duhet ta sjellë atë në vëmendjen e kolegëve të tij përmes procesit të duhur korporativ dhe jo duke vepruar prapa shpinës së bordit. Kuptimi i “Besimit të Mirë” (Good Faith) sipas Seksionit 172 Gjykata refuzoi interpretimin se prania e një besimi të sinqertë subjektiv e liron drejtorin nga detyrimet e sjelljes. Kërkesa e ligjit për të vepruar në “besim të mirë” për të promovuar suksesin e kompanisë (Seksioni 172(1)) shtrihet edhe te sjellja e drejtorit gjatë ndjekjes së atyre interesave. Detyra e besnikërisë parandalon që një besim i sinqertë të justifikojë veprime të fshehta dhe shkatërruese ndaj autoritetit kolektiv. Z. Costa shkeli detyrat e tij fiduciare duke e lënë bordin në errësirë dhe duke minuar hapur strukturën qeverisëse të shoqërisë. Përfundimi dhe Mjeti Juridik Duke rrëzuar apelin e z. Costa, Gjykata e Lartë la në fuqi vendimin e Gjykatës së Apelit për një urdhër blerjeje të menjëhershme të aksioneve në vlerën e tyre pro rata pa zbritje që nga 31 dhjetori 2019. Ky vendim shërben si një kujtesë e fortë se pavarësia e një drejtori operon brenda kornizës kushtetuese të kompanisë: mosmarrëveshjet me bordin duhet të trajtohen përmes kanaleve zyrtare të vendimmarrjes dhe jo përmes subversionit të fshehtë. Petani Law & Tax Analizë juridike mbi të drejtën korporative britanike, detyrat e drejtorëve dhe qeverisjen e bordit. Për zbatimin në praktika konkrete kërkohet analizë e hollësishme e kuadrit ligjor dhe dokumentacionit të brendshëm të shoqërisë. Introduction What happens when a director genuinely believes that he knows what is best for the company, but the board has decided otherwise? That is the central question addressed by the Supreme Court in Costa v Saxon Woods Investments Ltd. Can a director ignore the collective decision of the board, pursue his own strategy behind the scenes, and even conceal that strategy from his fellow directors, simply because he sincerely believes that he is acting in the company’s best interests? The Supreme Court’s answer is clear: a director’s genuine belief that he is acting in the company’s best interests does not give him carte blanche to undermine the collective authority of the board. Background and Facts of the Case Spring Media Investments Limited was the holding company of a group providing creative services to businesses in fashion, beauty, and luxury sectors. Francesco Costa served as a director until October 2025 and, until July 2024, as chairman of the board, holding a substantial indirect interest in the company. Saxon Woods Investments Limited held 22.33% of the shares. Under the company’s articles and agreements, the board was responsible for management. When an “Exit” sale process was mandated by 31 December 2019, Mr Costa held a dissenting view, believing a post-2019 sale would yield significantly better financial returns. Director’s Conduct and Procedural History Instead of implementing the board-approved strategy, Mr Costa pursued a covert course to ensure no other

Advocate General’s Opinion in Case C-106/22 | Xella Magyarország

By Stafi September 7, 2026September 7, 2026

Opinioni i Avokatit të Përgjithshëm në Çështjen C-106/22 | Xella MagyarországAdvocate General’s Opinion in Case C-106/22 | Xella MagyarországParere dell’Avvocato Generale nella causa C-106/22 | Xella Magyarország E Drejta e Bashkimit Evropian & Shqyrtimi i InvestimeveEuropean Union Law & Investment ScreeningDiritto dell’Unione Europea & Controllo degli Investimenti Opinioni i Avokatit të Përgjithshëm në Çështjen C-106/22 | Xella MagyarországAdvocate General’s Opinion in Case C-106/22 | Xella MagyarországParere dell’Avvocato Generale nella causa C-106/22 | Xella Magyarország Hyrje Kjo çështje ka të bëjë me Opinionin e Avokates së Përgjithshme Tamara Ćapeta në Çështjen C-106/22, Xella Magyarország. Çështja ka të bëjë me shqyrtimin e investimeve të huaja direkte (IHD) dhe masën në të cilën një Shtet Anëtar mund të kufizojë një investim që origjinon nga një vend i tretë kur investimi bëhet në mënyrë të tërthortë përmes një kompanie me bazë në BE. Çështja lindi pasi Hungaria bllokoi blerjen e një kompanie hungareze që operon një gurore, me arsyetimin se transaksioni mund të kërcënonte sigurinë e furnizimit të lëndëve të tamëshme të caktuara. Avokatja e Përgjithshme ekaminon nëse legjislacioni i tillë kombëtar dhe vendimi individual për të bllokuar blerjen janë në përputhje me ligjin e BE-së, në veçanti me Rregulloren e Shqyrtimit të IHD-ve, lëvizjen e lirë të kapitalit dhe lirinë e vendosjes. Faktet e çështjes Në vitin 2021, Ministri i Inovacionit dhe Teknologjisë i Hungarisë bllokoi blerjen e një kompanie hungareze nga një kompani tjetër hungareze. Kompania që po blihet zotëron një gurore nga e cila nxirret rërë, argjilë dhe zhavorr. Në vendimin e tij, Ministri shpjegoi se lejimi i një kompanie me pronësi të tërthortë nga një vend i tretë për të marrë kontrollin e një kompanie të tillë “strategjike” do të ishte në kundërshtim me interesat kombëtare hungareze, përfshirë sigurinë e furnizimit të këtyre lëndëve të para. Pronësia e tërthortë nga vendi i tretë në fjalë ishte e lidhur me një kompani me bazë në Bermuda. Prandaj, megjithëse blerja u krye zyrtarisht midis dy kompanive hungareze, pronësia përfundimtare përfshinte një kompani nga një vend i tretë. Gjykata hungareze, Fővárosi Törvényszék (Gjykata e Lartë e Budapestit), prandaj pyeti nëse ligji i BE-së lejon Hungarinë të vendosë legjislacion që kufizon investimet e huaja direkte në kompani me bazë në BE kur investime të tilla zbatohen përmes një kompanie tjetër me bazë në BE. Opinioni i Avokates së Përgjithshme Ćapeta Në Opinionin e saj, Avokatja e Përgjithshme Tamara Ćapeta fillimisht konsideron se investimet e huaja direkte që origjinojnë nga vendet e treta hyjnë në fushën e veprimit të Rregullores së Shqyrtimit të IHD-ve. Rregullorja (BE) 2019/452 vendos një kornizë për shqyrtimin e investimeve të huaja direkte në Bashkimin Evropian. Sipas Avokates së Përgjithshme, Rregullorja mbulon investimet e çdo lloji përmes të cilave një investitor i një vendi të tretë fiton pjesëmarrje ose kontroll efektiv mbi një kompani të BE-së. Kjo përfshin gjithashtu investimet ku një investitor i një vendi të tretë fiton në mënyrë të tërthortë kontrollin mbi një kompani të BE-së përmes blerjes së një kompanie të BE-së nga një kompani tjetër e BE-së e cila vetëm në vetvete zotërohet nga një kompani e një vendi të tretë. Prandaj, fakti që një investim kryhet zyrtarisht midis dy kompanive të themeluara brenda Bashkimit Evropian nuk e parandalon domosdoshmërisht që ai të konsiderohet një investim i huaj direkt që origjinon nga një vend i tretë. Kompetenca e BE-së dhe Rregullorja e Shqyrtimit të IHD-ve Avokatja e Përgjithshme Ćapeta konsideron se investimet e huaja direkte të tilla hyjnë në fushën e veprimit të Nenit 207 TFEU dhe për rrjedhojë brenda kompetencës ekskluzive të Bashkimit Evropian në fushën e politikës tregtare të përbashkët. Rregullorja e Shqyrtimit të IHD-ve u lejon Shteteve Anëtare të krijojnë mekanizma për shqyrtimin e investimeve të huaja direkte. Sipas Avokates së Përgjithshme, kjo duhet të kuptohet si “delegim” efektiv i kompetencave të caktuara përsëri tek Shtetet Anëtare në një fushë në të cilën ato kishin humbur më parë ato kompetenca pas hyrjes në fuqi të Traktatit të Lisbonës. Prandaj, megjithëse Shtetet Anëtare mund të krijojnë mekanizma kombëtarë shqyrtimi, ato mekanizma duhet të veprojnë brenda kufijve të vendosur nga ligji i BE-së. Lëvizja e lirë e kapitalit dhe liria e vendosjes Avokatja e Përgjithshme gjithashtu konsideron se mekanizmat kombëtarë të shqyrtimit të mundësuar nga Rregullorja e Shqyrtimit të IHD-ve duhet të respektojnë rregullat e tregut të brendshëm. Legjislacioni kombëtar duhet të kërkojë prandaj që autoritetet përgjegjëse për miratimin e vendimeve individuale të shqyrtimit të sigurojnë arsyetime legjitime dhe të mjaftueshme kur kufizojnë flukse kapitali. Nga Rregullorja e Shqyrtimit të IHD-ve rrjedh se kufizimet e lëvizjeve të kapitalit mund të arsyetohen vetëm mbi baza sigurie ose rendi publik. Arsyetime të tilla mund të mbështetet vetëm kur ekziston një kërcënim i vërtetë dhe mjaftueshëm serioz ndaj një interesi fundamental të shoqërisë. Për më tepër, çdo masë që kufizon lëvizjen e kapitalit duhet të jetë proporcionale me objektivin që ajo kërkon të arrijë. Siguria e furnizimit të lëndëve të para Në lidhje me arsyetimin specifik të dhënë nga Ministri hungarez, Avokatja e Përgjithshme pranon se sigurimi i furnizimit të lëndëve të para të caktuara mundet, në kohë krize, të jetë i aftë të arsyetojë një kufizim të investimit të huaj direkt mbi baza të politikës publike ose sigurisë publike. Këto konsiderata mund të arsyetojnë madje edhe kufizime të lëvizjeve të kapitalit që përfshijnë vende të treta të cilat ndryshe nuk do të ishin të pranueshme sipas rregullave të tregut të brendshëm. Megjithatë, ekzistenca e thjeshtë e një investitori të huaj ose e një pronësie të tërthortë nga një vend i tretë nuk mjaftohet vetvetiu. Autoritetet kombëtare duhet të demonstrojnë se investimi krijon realisht një kërcënim të vërtetë dhe mjaftueshëm serioz ndaj një interesi fundamental të shoqërisë. Proporcionaliteti Avokatja e Përgjithshme thekson gjithashtu parimin e proporcionalitetit. Një Shtet Anëtar mund të miratojë masa kufizuese për të mbrojtur sigurinë publike ose rendin publik, por ato masa duhet të jenë të përshtatshme dhe të nevojshme për arritjen e objektivit të ndjekur. Në çështjen aktuale, autoritetet hungareze prandaj duhet të demonstrojnë pse pronësia e tërthortë e huaj e gurores përfaqëson

Kredia dhe sigurimi i pronës

By Stafi August 28, 2026August 28, 2026

Ke Kredi Dhe Paguan Sigurimin e Pronës? | Petani Law & TaxHave a Loan & Pay Property Insurance? | Petani Law & TaxHai un Prestito e Paghi l’Assicurazione Immobilliare? | Petani Law & Tax E Drejtë Bankare & Mbrojtja e KonsumatoritBanking Law & Consumer ProtectionDiritto Bancario & Tutela del Consumatore Ke Kredi Dhe Paguan Sigurimin e Pronës?Have a Loan and Pay Property Insurance?Hai un Prestito e Paghi l’Assicurazione Immobilliare? Hape policën sot. Mund të mos jesh i siguruar për atë që mendon. Ke marrë një kredi. Banka të ka kërkuar një pronë si kolateral. Pastaj të ka thënë se duhet ta sigurosh nga zjarri, tërmeti dhe rreziqe të tjera. Polica është bërë. Primi paguhet. Dhe ti ke vazhduar i qetë me bindjen: “Prona ime është e siguruar.” Po të bëj vetëm një pyetje: PËR SA? Nëse sot nuk e di përgjigjen, ky shkrim është për ty. Merr policën e sigurimit. Gjej rubrikën “Shuma e siguruar”. Pastaj krahasoje me vlerën reale të pronës. Mund të zbulosh diçka që ndoshta askush nuk ta ka shpjeguar kur ke marrë kredinë: prona jote mund të vlejë shumë më tepër se shuma për të cilit është siguruar. Dhe atëherë lind pyetja: Nëse prona është e imja, risku është imi dhe sigurimin e paguaj unë, kush vendosi për sa duhet të sigurohet? Unë? Apo banka, duke parë kryesisht vlerën e kredisë së saj? Një pronë 1 milion euro. Një kredi 300 mijë euro. Një sigurim 300 mijë euro. Le ta bëjmë fare të thjeshtë. Ke një pronë që vlen 1,000,000 euro. Ke marrë kredi 300,000 euro. Prona është vendosur kolateral. Polica e sigurimit është bërë për 300,000 euro. Banka mund të jetë e mbrojtur për ekspozimin e saj. Po ti? Ti vazhdon të kesh në risk një pasuri prej 1 milion eurosh. Dhe pikërisht këtu duhet të ndahet një koncept që shumë kredimarrës mund të mos e kenë menduar kurrë: INTERESI I BANKËS NUK ËSHTË I NJËJTË ME INTERESIN E PRONARIT. Banka dëshiron të mbrojë kredinë. Pronari dëshiron të mbrojë pronën. Të dyja janë interesa legjitime. Por nuk janë e njëjta gjë. Dhe kur policën e paguan pronari, ai duhet të dijë qartë cilin prej këtyre dy interesave po financon. Dhe kjo nuk është një hipotezë. Autoriteti i Konkurrencës e ka gjetur në praktikën bankare. Në Vendimin nr. 585, datë 24.01.2019, Komisioni i Konkurrencës hetoi pikërisht tregun e ndërmjetësimit të sigurimeve nga bankat e nivelit të dytë. Tregu i analizuar përfshinte shprehimisht: sigurimin e jetës dhe sigurimin e pronës nga zjarri dhe dëmtimet. Dhe një nga konstatimet në dokument është veçanërisht domethënës. Për sigurimin e kolateralit, Autoriteti konstatoi se tarifat e primit aplikoheshin: «mbi vlerën e objektit që do të sigurohej ose mbi vlerën e kredisë, në bazë të kërkesës së bërë nga banka.» Pra pyetja: “Po sigurohet prona apo kredia?” nuk është një pyetje retorike. Është një problem që del nga dokumentet zyrtare të vetë Autoritetit të Konkurrencës. Prona është e jotja. Primin e paguan ti. Kush e zgjedh siguruesin? Pyetja e dytë është po aq e thjeshtë. Kur ke marrë kredinë, a të ka thënë dikush: “Zgjidhni shoqërinë e sigurimit që dëshironi, me kusht që polica të plotësojë këto kritere”? A të janë dhënë disa oferta? A të është treguar çmimi i secilës? A të është shpjeguar se mund të paraqesësh një policë tënden? Apo thjesht është prerë një policë dhe kostoja është kaluar në llogarinë tënde? Nëse ka ndodhur e dyta, nuk je i vetmi që duhet ta bësh këtë pyetje. Sepse Autoriteti i Konkurrencës e ka ngritur këtë problem prej vitesh. Në vitin 2019 Autoriteti konstatoi kufizim të zgjedhjes së klientëve Vendimi nr. 585/2019 është jashtëzakonisht interesant. Pas hetimit, Autoriteti konstatoi ndër të tjera se disa banka nuk kishin marrëveshje me të gjitha shoqëritë e sigurimit për sigurimin e pronës nga zjarri dhe dëmtimet, “duke kufizuar mundësinë e zgjedhjes nga konsumatori”. Për një bankë tjetër konstatoi orientim të klientëve drejt një shoqërie të caktuar sigurimi. Për një tjetër konstatoi ndërmjetësim të sigurimit të pronës pa licencën perkatëse. Dhe Komisioni nuk u mjaftua me konstatimin. Vendosi detyrime konkrete që bankat të ofronin ndërmjetësimin pa kufizuar mundësinë e zgjedhjes së klientëve, si dhe rekomandoi AMF-në të merrte masa për licencimin dhe metodologjinë e primeve. Tregu duhej të monitorohej edhe për një vit pas vendimit. Pra këtë debat institucionet shqiptare e kanë bërë të paktën që në vitin 2019. Edhe më interesant: bankat fitojnë nga sigurimi që paguan kredimarrësi Ka edhe një aspekt tjetër që qytetari duhet ta dijë. Banka nuk është domosdoshmërisht vetëm institucioni që kërkon sigurimin. Nëse vepron si ndërmjetës i licencuar, mund të përfitojë komision brokerimi nga shoqëria e sigurimit. Dhe këtu dokumentet zyrtare janë shumë interesante. Në hetimin e vitit 2019, Autoriteti i Konkurrencës konstatoi se komisionet e brokerimit të bankave të analizuara varionin: NGA 20% DERI NË 62.5% TË PRIMIT TË SIGURIMIT. Autoriteti i cilësoi këto komisione “shumë të larta”, duke i krahasuar me komisione prej 5% – 10% në produkte të tjera sigurimi, dhe vlerësoi se mungesa e metodologjisë së llogaritjes së primit i bënte ekonomikisht të pajustifikueshme komisione të tilla. Tani pyetja bëhet edhe më interesante: Kush e paguan primin? Kredimarrësi. Kush mund të përfitojë komision nga shitja e policës? Ndërmjetësi. Atëherë transparenca dhe liria e zgjedhjes nuk janë më çështje formale. Janë thelbësore. Vendimi 585/2019 • Ligji Nr. 9902/2008 • Ligji Nr. 52/2014 • Rregullorja BSH 48/2015 • Komisionet 20% – 62.5% Ligji thotë se ti ke të drejtë të informohesh Ligji nr. 9902, datë 17.04.2008, “Për mbrojtjen e konsumatorëve”, i ndryshuar, është shumë i qartë. Neni 7 (Detyrimi i përgjithshëm i informimit) parashikon se tregtarët duhet t’u japin konsumatorëve të dhëna të plota dhe të sakta për mallrat dhe shërbimet. Ligji kërkon që informacioni të jetë i vërtetë, i saktë dhe i qartë, si dhe të përfshijë karakteristikat e shërbimit, kushtet e tregtimit dhe rreziqet. Pra nuk mjafton: “Je i siguruar.” Duhet të dish: Për sa? Për çfarë? Me cilën kompani? Sa kushton? Çfarë përjashtohet? Edhe informacioni i vërtetë mund të jetë çorientues Kjo është

Vendimi nr. 14, datë 17.02.2026 (V-14/26)

By Stafi August 25, 2026August 25, 2026

Vendimi V-14/26 i Gjykatës Kushtetuese: E drejta e pronës dhe standardi i arsyetimit në gjobat tatimoreConstitutional Court Decision V-14/26: Property Rights and Reasoned Decisions in Tax FinesDecisione V-14/26 della Corte Costituzionale: Diritto di proprietà e motivazione nelle sanzioni fiscali | Petani Law & Tax E Drejtë Kushtetuese & Tatimore • JurisprudencëConstitutional & Tax Law • JurisprudenceDiritto Costituzionale & Fiscale • Giurisprudenza Vendimi nr. 14/2026 i Gjykatës Kushtetuese: E drejta e pronës dhe standardi i arsyetimitConstitutional Court Decision No. 14/2026: Property Rights & Reasoned DecisionsDecisione n. 14/2026 della Corte Costituzionale: Diritto di proprietà e motivazione Gjoba tatimore 30 000 000 lekë dhe kontrolli kushtetues mbi vendimmarrjen e Gjykatës së Lartë Vendimi nr. 14, datë 17.02.2026 (V-14/26), i Gjykatës Kushtetuese merr një dimension më të gjerë, të lidhur me të drejtën e pronës, standardin e arsyetimit të vendimit gjyqësor dhe raportin ndërmjet interesit publik për mbrojtjen e sistemit tatimor dhe barrës financiare që i vendoset subjektit. Çështja kishte në qendër një gjobë tatimore në vlerën 30 000 000 lekë, të vendosur për shkak të moslëshimit të kuponëve tatimorë. Debati ligjor lidhej me mënyrën e interpretimit dhe zbatimit të nenit 122, shkronja “b”, nënparagrafi “ii”, të ligjit nr. 9920, datë 19.05.2008 “Për procedurat tatimore në Republikën e Shqipërisë”, të ndryshuar. Gjykata Kushtetuese nuk e shqyrtoi çështjen si një gjykatë që duhet të përcaktojë vetë masën konkrete të gjobës. Thelbi i kontrollit kushtetues ishte nëse, në rrethanat konkrete të çështjes, Gjykata e Lartë kishte përmbushur standardin kushtetues të arsyetimit, në veçanti për pretendimin që lidhej me mënyrën e zbatimit të ligjit dhe me pasojën financiare të kësaj mënyre zbatimi. Rrethanat e çështjes Subjekti kërkues ushtronte aktivitetin tregtar “bar-kafe” në Tiranë. Në datën 31.07.2011, organet tatimore ushtruan kontroll në ambientet e tij dhe konstatuan se shërbimi ofrohej për 100 tavolina dhe se për to nuk ishin prerë kuponët tatimorë. Mbi bazën e nenit 122, shkronja “b”, nënparagrafi “ii”, të ligjit për procedurat tatimore, organet tatimore vendosën një gjobë prej 30 000 000 lekësh, e llogaritur me masën prej 300 000 lekësh për secilën tavolinë. Subjekti e kundërshtoi masën e gjobës fillimisht në rrugë administrative dhe më pas në rrugë gjyqësore. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Tiranë, me vendimin nr. 9195, datë 08.10.2012, ndryshoi masën e gjobës, duke e ulur atë në 300 000 lekë. Pas ankimit të organit tatimor, Gjykata Administrative e Apelit, me vendimin nr. 2062, datë 26.05.2014, prishi këtë vendim dhe e ktheu çështjen për rigjykim në gjykatën e shkallës së parë. Në rigjykim, Gjykata Administrative e Shkallës së Parë Tiranë, me vendimin nr. 318, datë 02.02.2015, e pranoi pjesërisht padinë dhe përsëri e uli gjobën në 300 000 lekë. Sipas kësaj gjykate, bëhej fjalë për një shkelje të konstatuar dhe, për këtë arsye, gjoba nuk mund të caktohej në një shumë më të madhe se 300 000 lekë. Gjykata Administrative e Apelit, me vendimin nr. 3014, datë 28.06.2017, ndryshoi këtë vendim dhe rrëzoi padinë. Sipas saj, organi tatimor kishte vepruar drejt duke vendosur masën prej 300 000 lekësh për çdo tavolinë, duke e çuar gjobën në total në 30 000 000 lekë. Subjekti paraqiti rekurs në Gjykatën e Lartë. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë, me vendimin nr. 00-2025-13, datë 14.01.2025, vendosi mospranimin e rekursit, me arsyetimin se nuk përmbushte kërkesat e nenit 58 të ligjit nr. 49/2012 “Për gjykatat administrative dhe gjykimin e mosmarrëveshjeve administrative”, të ndryshuar. Vendimi V-14/26 • Gjykata Kushtetuese • Neni 41 & 42 i Kushtetutës • Neni 1 i Protokollit nr. 1 të KEDNJ-së • Parimi i Subsidiaritetit Ankimi kushtetues Pas vendimit të Gjykatës së Lartë, subjekti iu drejtua Gjykatës Kushtetuese me ankim kushtetues individual. Në themel, pretendimet lidheshin me të drejtën për një proces të rregullt ligjor, parimin e sigurisë juridike, standardin e arsyetimit të vendimit gjyqësor, parimin e barazisë përpara ligjit dhe të drejtën e pronës. Sipas kërkuesit, Gjykata e Lartë nuk kishte dhënë përgjigje për pretendimet e ngritura në rekurs lidhur me zbatimin e gabuar të ligjit material dhe me qëndrimet e ndryshme të gjykatave në lidhje me interpretimin e nenit 122 të ligjit për procedurat tatimore. Gjithashtu, kërkuesi pretendoi se Gjykata e Lartë kishte mbajtur një qëndrim të ndryshëm nga ai i mbajtur në raste të tjera të ngjashme dhe se kjo kishte sjellë një pozitë të ndryshme në raport me subjekte të tjera. Në lidhje me të drejtën e pronës, pretendimi ishte se mënyra e zbatimit të dispozitës tatimore kishte sjellë një gjobë në një vlerë tepër të lartë dhe se Gjykata e Lartë nuk kishte dhënë përgjigje përfundimtare mbi këtë problem. E drejta e pronës dhe gjobat tatimore Një nga çështjet paraprake që Gjykata Kushtetuese shqyrtoi ishte nëse një gjobë tatimore mund të përfshihej në konceptin kushtetues të pronës. Gjykata iu referua jurisprudencës së saj të mëparshme dhe theksoi se e drejta kushtetuese e pronës private përfshin posedimet dhe të drejtat e tjera materiale pasurore. Në këtë kuptim, Gjykata ka pranuar se edhe gjoba e caktuar për shkelje tatimore është pjesë e konceptit kushtetues të pronës private, pasi pagesa e një shume të caktuar parash, që përfaqëson masën e gjobës, merret nga pasuria e subjektit. Për rrjedhojë, shlyerja e një gjobe administrative kufizon të drejtën e garantuar nga neni 41 i Kushtetutës. Gjykata rrëzoi kështu edhe prapësimin e Avokaturës së Shtetit se mosmarrëveshjet tatimore nuk duhej të përfshiheshin në konceptin e së drejtës së pronës. Në këtë pikë, Gjykata iu referua edhe jurisprudencës së Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe vuri në dukje se, ndryshe nga sa ishte pretenduar nga Avokatura e Shtetit, GJDBE (GJEDNJ) ka pohuar se detyrimet tatimore mbrohen nga neni 1 i Protokollit nr. 1, edhe pse ato nuk përfshihen në fushën e të drejtave dhe detyrimeve civile të nenit 6, paragrafi 1, të KEDNJ-së. Në vendim referohet çështja Polimerkonteyner, Tov kundër Ukrainës, datë 24.11.2016, §§ 22-25. Për këtë arsye, Gjykata e analizoi çështjen në këndvështrimin e nenit 42 të Kushtetutës, duke e lidhur të drejtën e pronës me të drejtën për një proces të rregullt ligjor. Standardi i arsyetimit të vendimit gjyqësor Gjykata Kushtetuese theksoi

AI is making world memory more expensive.

By Stafi August 18, 2026August 18, 2026

AI po e shtrenjton memorien e botësAI is making the world’s memory more expensiveL’IA sta rendendo più costosa la memoria del mondo | Petani Law & Tax Ekonomi & Teknologji • AnalizëEconomy & Technology • AnalysisEconomia & Tecnologia • Analisi AI po e shtrenjton memorien e botësAI is making the world’s memory more expensiveL’IA sta rendendo più costosa la memoria del mondo Çfarë po ndodh me RAM-in dhe pse krizë mund të na prekë të gjithëve Interesi im për këtë temë nuk nisi nga tregu i gjysmëpërçuesve dhe as nga një analizë mbi kompanitë teknologjike. Nisi nga një projekt konkret që po zhvillojmë në Petani Law & Tax, së bashku me UPWeb Services. Prej disa kohësh po punojmë për LISA – Legal Intelligent Software Assistance, një sistem inteligjent juridik të brendshëm, të ndërtuar mbi dokumentacionin dhe njohuritë tona. LISA nuk është konceptuar thjesht si një ndërfaqe që i drejton pyetje një sistemi të jashtëm të Inteligjencës Artificiale. Ideja është të ndërtojmë një sistem që punon mbi bazën tonë të njohurive: dosje dhe dokumente pune, vendime gjykatash, legjislacion, kode dhe materiale juridike të mbledhura dhe strukturuara ndër vite. Synimi është që ky informacion të mos qëndrojë më vetëm si një arkiv dokumentesh, por të mund të kërkohet, lidhet dhe analizohet nga sistemi, duke u kthyer gradualisht në një bazë aktive njohurish juridike. Pikërisht kur kaluam nga koncepti te projektimi konkret i infrastrukturës, së bashku me ekipin e UPWeb Services filluam të llogarisnim kapacitetin e serverëve, memorien dhe kostot që do të kërkonte sistemi. Dhe aty hasa në diçka që nuk e kisha parashikuar: çmimin e RAM-it. Në fillim mendova se ishte thjesht një rritje e përkohshme e çmimeve të hardware-it. Por kur fillova ta kërkoja më tej, kuptova se pas çmimit të RAM-it fshihej një fenomen shumë më i madh: gara globale për infrastrukturën që po kërkon Inteligjenca Artificiale. Dhe shifrat janë domethënëse. Në tetor të vitit 2025, një kit standard 32 GB DDR5 RAM për një kompjuter personal mund të blihej për rreth 100–200 dollarë. Sot, më pak se një vit më vonë, i njëjti kapacitet nis rreth 350 dollarë, kur gjendet në stok. Nuk është një gabim në çmim. Sipas indeksit të çmimeve të Tom’s Hardware, tregu i DDR5 ka kaluar në disa raste në rritje trefishe dhe katërfishe të çmimeve. Por RAM-i i kompjuterit tonë është vetëm pjesa e dukshme e një problemi shumë më të madh. Pas tij po zhvillohet një garë globale për një nga burimet më të rëndësishme të epokës së Inteligjencës Artificiale: MEMORIEN. Nga +20% në +60% brenda një tremujori, HBM, Micron, SK hynix, Samsung, NVIDIA, Cloud, etj. Nga nafta te memoria? Shekulli XX u ndërtua mbi kontrollin e energjisë. Fillimi i shekullit XXI u ndërtua mbi kontrollin e të dhënave. Epoka e Inteligjencës Artificiale mund të na tregojë se vetëm të kesh të dhëna nuk mjafton. Duhet të kesh edhe kapacitetin fizik për t’i përpunuar ato. Në këtë kuptim, memoria po shndërrohet gradualisht nga një komponent teknik në një burim strategjik të ekonomisë dixhitale. Dhe këtu historia më kthen përsëri te LISA. Kur nisëm këtë projekt në Petani Law & Tax së bashku me UPWeb Services, objektivi ishte juridik dhe teknologjik: si mund ta kthejmë dijen e akumuluar në vite pune, dokumente, legjislacion dhe praktikë gjyqësore në një sistem që mund ta përdorë dhe analizojë këtë njohuri në mënyrë inteligjente? Nuk mendonim se gjatë rrugës do të na duhej të analizonim edhe tregun botëror të memories. Por pikërisht kjo është ndoshta një nga gjërat më interesante të revolucionit të AI. Një projekt relativisht i vogël teknologjik në një studio ligjore në Shqipëri përfundon duke u ndikuar nga e njëjta garë globale për memorie ku marrin pjesë NVIDIA, Microsoft, Google, Amazon dhe kompanitë më të mëdha të teknologjisë në botë. Një kit RAM që nga 100–200 dollarë shkon drejt 350 dollarëve mund të duket si një problem i vogël i tregut të kompjuterëve. Por pas atij çmimi fshihet diçka shumë më e madhe: një garë për fabrikat, energjinë, GPU-të dhe memorien që nevojitet për të ndërtuar Inteligjencën Artificiale. Dhe ndoshta kjo është mënyra më e thjeshtë për ta kuptuar: Cloud-i mund të duket virtual. Inteligjenca Artificiale mund të duket virtuale. Por të dyja varen nga burime krejtësisht fizike. Dhe burimet fizike, kur kërkesa tejkalon ofertën, kanë një zakon shumë të vjetër: bëhen të shtrenjta. LISA – Legal Intelligent Software Assistance Një projekt i Petani Law & Tax, i zhvilluar në bashkëpunim me UPWeb Services. (upwebservices.com) www.petani-lisa.com AI is making the world’s memory more expensive: What is happening with RAM and why this crisis could affect us all My interest in this topic did not stem from the semiconductor market or an analysis of tech corporations. It started from a concrete project we are developing at Petani Law & Tax, together with UPWeb Services. For some time now, we have been working on LISA – Legal Intelligent Software Assistance, an internal intelligent legal system built upon our own documentation and expertise. LISA is not merely conceived as an interface that queries an external Artificial Intelligence system. The idea is to build a system that works on top of our own knowledge base: working files and documents, court decisions, legislation, codes, and legal materials gathered and structured over the years. The goal is for this information to no longer remain just a document archive, but to be searchable, linkable, and analyzable by the system, gradually transforming into an active legal knowledge base. Right when we transitioned from concept to actual infrastructure design, together with the UPWeb Services team we began calculating server capacity, memory, and the costs the system would require. And that is where I encountered something I had not anticipated: the price of RAM. At first, I thought it was simply a temporary spike in hardware prices. But when I looked into it further, I realized that behind the price of RAM lay a much larger phenomenon: the global race for the infrastructure demanded by Artificial Intelligence. And the numbers are significant. In

Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies and Others

By Stafi August 13, 2026August 18, 2026

Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies – Petani Law & Tax Vendim i Gjykatës së Evropës • Çështja C-694/20 Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies and Others Lufta kundër planifikimit agresiv tatimor: detyrimi i avokatit për të informuar ndërmjetësit e tjerë të përfshirë nuk është i nevojshëm dhe shkel të drejtën për respektimin e komunikimeve me klientin e tij ose të saj Të gjithë ndërmjetësit e tjerë të përfshirë në një planifikim të tillë, dhe vetë tatimpaguesi, i nënshtrohen këtij detyrimi raportimi, i cili bën të mundur sigurimin që autoritetet tatimore të informohen. Një Direktivë e BE-së parashikon se të gjithë ndërmjetësit e përfshirë në planifikimin tatimor ndërkufitar potencialisht agresiv (marrëveshje që mund të çojnë në shmangie dhe evazion fiskal) kërkohet t’i raportojnë ato pranë autoriteteve tatimore kompetente. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Ky detyrim ka të bëjë me të gjithë ata që marrin pjesë në dizajnimin, tregtimin, organizimin ose menaxhimin e zbatimit të këtij planifikimi. Të gjithë ata që ofrojnë ndihmë ose këshilla në lidhje me atë planifikim, ose në mungesë të personave të tillë, vetë tatimpaguesi gjithashtu mbulohen. Megjithatë, çdo Shtet Anëtar mund t’u jofë ndërmjetësve një përjashtim nga ky detyrim kur ai do të cenonte fshehtësinë profesionale të mbrojtur sipas ligjit të tij kombëtar. Në rreth të tilla, avokatët-ndërmjetës megjithatë kërkohen të njoftojnë pa vonesë çdo ndërmjetës tjetër, ose tatimpaguesin përkatës, për detyrimet e lor raportuese ndaj autoriteteve kompetente. Dekreti flemand që transpozon atë direktivë kështu parashikon se, kur një ndërmjetës i përfshirë në planifikimin tatimor ndërkufitar është i lidhur nga fshehtësia profesionale, ai ose ajo duhet të informojë ndërmjetësit e tjerë se ai ose ajo nuk mund ta bëjë vetë atë raportim. Dy organizata profesionale të avokatëve sollën padi para Gjykatës Kushtetuese të Belgjikës. Në parashtresat e tyre, është e pamundur të sigurohet informacion për ndërmjetësit e tjerë pa shkelur fshehtësinë profesionale nga e cila avokatët janë të lidhur. Gjykata Kushtetuese e Belgjikës kërkon një përgjigje nga Gjykata e Drejtësisë në këtë drejtim. Në vendimin e saj sot, Gjykata e Drejtësisë kujton në radhë të parë se Neni 7 i Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian mbron konfidencialitetin e të gjithë korrespondencës midis individëve dhe siguron mbrojtje të përforcuar për shkëmbimet midis avokatëve dhe klientëve të tyre. Ajo mbrojtje specifike që i jepet fshehtësisë profesionale të avokatëve arsyetohet nga fakti se avokatëve u caktohet një rol themelor në një shoqëri demokratike, ai i mbrojtjes së palëve ndërgjyqëse. Ky rol kërkon që çdo individ të jetë në gjendje të kërkojë këshilla lirisht nga avokati i tij ose i saj, një parim i njohur në të gjitha Shtetet Anëtare. Fshehtësia profesionale gjithashtu mbulon konsultimin ligjor, si për sa i përket përmbajtjes së tij ashtu edhe ekzistencës së tij. Përveç situatave jashtëzakonshme, klientët duhet të kenë një pritshmëri legjitime se, pa pëlqimin e tyre, avokati i tyre nuk do t’i zbulojë kujt se ata po e konsultojnë atë ose atë. Megjithatë, detyrimi i përcaktuar nga Direktiva për një avokat-ndërmjetës që i nënshtrohet fshehtësisë profesionale për të njoftuar pa vonesë ndërmjetësit e tjerë për detyrimet e tyre raportuese nënkupton se ata ndërmjetës të tjerë bëhen të vetëdijshëm për identitetin e avokatit-ndërmjetës. Ata gjithashtu bëhen të vetëdijshëm për analizën e tij ose të saj se marrëveshja tatimore në fjalë është e raportueshme dhe për faktin e konsultimit të tij ose saj në lidhje me marrëveshjen. Ky detyrim për të njoftuar sjell një ndërhyrje në të drejtën për respektimin e komunikimeve midis avokatëve dhe klientëve të tyre, të garantuar në Nenin 7 të Kartës së të Drejtave Themelore. Duke qenë se ndërmjetësit e tjerë kërkohen të informojnë autoritetet tatimore kompetente për identitetin e avokatit dhe faktin e konsultimit të tij ose saj, ky detyrim gjithashtu çon indirekt në një ndërhyrje të dytë në të drejtën për fshehtësi profesionale. Më pas Gjykata ekzaminon nëse këto ndërhyrje mund të justifikohen, në veçanti nëse ato përmbushin objektivat e interesit të përgjithshëm të njohura nga BE-ja dhe nëse ato janë të nevojshme për ndjekjen e atyre objektivave. Gjykata kujton se amendamenti i bërë në vitin 2018 në direktivë përbën pjesë të bashkëpunimit tatimor ndërkombëtar që synon të kontribuojë në parandalimin e rrezikut të shmangies dhe evazionit tatimor, gjë që pëubën një nga objektivat e interesit të përgjithshëm të njohura nga BE-ja. Sidoqoftë, Gjykata konsideron se detyrimi i njoftimit mbi një avokat që i nënshtrohet fshehtësisë profesionale nuk është i nevojshëm për të arritur atë objektivat. Të gjithë ndërmjetësit kërkohen të dorëzojnë atë informacion pranë autoriteteve tatimore kompetente. Asnjë ndërmjetës nuk mund të pretendojë se ai ose ajo ishte në dijeni të detyrimeve raportuese – të cilat janë përcaktuar qartë në Direktivë – ndaj të cilave ai ose ajo i nënshtrohet drejtpërdrejt dhe individualisht. Direktiva e bën avokatin-ndërmjetës një person nga i cili ndërmjetësit e tjerë nuk mund, a priori, të presin ndonjë iniciativë të aftë për t’i lehtësuar ata nga detyrimet e tyre raportuese. Zbulimi, nga palët e treta ndërmjetëse të njoftuara, i identitetit të avokatit-ndërmjetës dhe faktit të konsultimit të tij ose saj pranë autoriteteve tatimore gjithashtu nuk duket të jetë i nevojshëm për ndjekjen e objektivave të Direktivës. Detyrimi raportues mbi ndërmjetësit e tjerë që nuk i nënshtrohen fshehtësisë profesionale dhe, nëse nuk ka ndërmjetës të tillë, ky detyrim mbi tatimpaguesin përkatës, sigurojnë, në parim, që autoritetet tatimore të informohen. Autoritetet tatimore mund të, pasi të kenë marrë informacion të tillë, të kërkojnë informacion shtesë direkt nga tatimpaguesi përkatës, i cili më pas do të jetë në gjendje të konsultojë avokatin e tij ose të saj për ndihmë. Autoritetet tatimore gjithashtu mund të kryejnë një auditim të situatës tatimore të atij tatimpaguesi. Prandaj, Gjykata mban qëndrimin se detyrimi për të njoftuar i përcaktuar nga Direktiva shkel të drejtën për respektimin e komunikimeve midis një avokati dhe klientit të tij ose saj. Combatting aggressive tax planning: the obligation for a lawyer to inform other intermediaries involved is not necessary and infringes the right to respect for communications with his

The UK Supreme Court on Solicitors’ undertakings and restraints on trade.

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 – Petani Law & Tax Analizë Juridike • UK Supreme Court Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 Gjykata Supreme e Mbretërisë së Bashkuar mbi garancitë e avokatëve dhe kufizimet e tregtisë Vendimi i Gjykatës Supreme të Mbretërisë së Bashkuar në çështjen Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 ofron udhëzime të rëndësishme mbi marrëdhënien midis garancive të avokatëve (solicitors’ undertakings), detyrimeve kontraktuale dhe doktrinës së kufizimit të tregtisë. Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor Çështja lindi nga një padi e propozuar grupore lidhur me emetimet e naftës të Volkswagen. Në prill 2016, Harcus Sinclair LLP dhe Your Lawyers Ltd lidhën një marrëveshje moszbulimi në lidhje me bashkëpunimin e tyre. Marrëveshja përmbante një dispozitë moskonkurrence sipas së cilës Harcus Sinclair merrte përsipër: “të mos pranonte udhëzime ose të vepronte në emër të ndonjë grupi tjetër Paditësish në Padinë Grupore të parashikuar pa lejen e shprehur të [Your Lawyers].” Garancia u dha në kuadrin e shkëmbimit të informacionit konfidencial midis firmave. Më pas, Harcus Sinclair pranoi udhëzime nga një grup tjetër paditësish në litigjime të lidhura pa marrë lejen e Your Lawyers. Mosmarrëveshja ngriti pyetje thelbësore lidhur me zbatueshmërinë e garancisë së moskonkurrencës dhe juridiksionin mbikëqyrës të gjykatës mbi garancitë e avokatëve. Gjykata Supreme shqyrtoi, ndër të tjera, nëse juridiksioni i saj i brendshëm mbikëqyrës shtrihet mbi garancitë e dhëna nga avokatët në emër të trupave të autorizuar përmes të cilëve ata ushtrojnë profesionin, nëse garancia e një avokati që vepron si kufizim në tregti duhet të vlerësohet sipas parimeve kontraktuale, dhe nëse garancia ishte e pazbatueshme si një kufizim i arsyeshëm i tregtisë. Gjykata Supreme konfirmoi se juridiksioni i brendshëm i gjykatës mbi garancitë e avokatëve ka një rol të rëndësishëm në ruajtjen e standardeve profesionale dhe besimit në administrimin e drejtësisë. Sidoqoftë, ku një garanci ka gjithashtu karakteristika kontraktuale dhe vepron si kufizim në tregti, zbatueshmëria e saj duhet të konsiderohet sipas parimeve të zakonshme që qeverisin kufizime të tilla. Gjykata vendosi se detyrimi i moskonkurrencës në fjalë ishte i pazbatueshëm sepse përbënte një kufizim të paarsyeshëm të tregtisë. Ndërsa mbrojtja e informacionit konfidencial ishte një interes i ligjshëm, kufizimi shkoi më tej se sa ishte e nevojshme duke parandaluar Harcus Sinclair të vepronte për grupe të tjera paditësish në litigjin përkatës pa pëlqimin e Your Lawyers. Vendimi ilustron një parim të rëndësishëm të kontraktimit komercial. Një detyrim kontraktual i dizajnuar për të mbrojtur interese të ligjshme duhet të mbetet proporcional me atë qëllim. Vendimi ofron udhëzime të vlefshme për palët që hyjnë në marrëveshje konfidencialiteti, bashkëpunime strategjike dhe marrëveshje të tjera komerciale që përmbajnë detyrime kufizuese. Vendimi i Plotë (PDF) Shkarkoni dokumentin zyrtar të vendimit të Gjykatës Supreme. Shkarko PDF The UK Supreme Court on Solicitors’ undertakings and restraints on trade The UK Supreme Court’s decision in Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 provides important guidance on the relationship between solicitors’ undertakings, contractual obligations and the doctrine of restraint of trade. Case Summary & Legal Reasoning The case arose from a proposed group action concerning Volkswagen diesel emissions. In April 2016, Harcus Sinclair LLP and Your Lawyers Ltd entered into a non-disclosure agreement in connection with their cooperation. The agreement contained a non-compete provision under which Harcus Sinclair undertook: “not to accept instructions for or to act on behalf of any other group of Claimants in the contemplated Group Action without the express permission of [Your Lawyers].” The undertaking was given in the context of the exchange of confidential information between the firms. Subsequently, Harcus Sinclair accepted instructions from another group of claimants in related litigation without obtaining Your Lawyers’ permission. The dispute raised fundamental questions regarding the enforceability of the non-compete undertaking and the court’s supervisory jurisdiction over solicitors’ undertakings. The Supreme Court considered, among other issues, whether the court’s inherent supervisory jurisdiction extends to undertakings given by solicitors on behalf of authorised bodies through which they practise, whether a solicitor’s undertaking that operates as a restriction on trade should be assessed according to contractual principles, whether the undertaking was unenforceable as an unreasonable restraint of trade. The Supreme Court confirmed that the court’s inherent jurisdiction over solicitors’ undertakings has an important role in maintaining professional standards and confidence in the administration of justice. However, where an undertaking also has contractual characteristics and operates as a restraint on trade, its enforceability must be considered under the ordinary principles governing such restrictions. The Court held that the non-compete obligation in question was unenforceable because it constituted an unreasonable restraint of trade. While the protection of confidential information was a legitimate interest, the restriction went further than necessary by preventing Harcus Sinclair from acting for other claimant groups in the relevant litigation without Your Lawyers’ consent. The decision illustrates an important principle of commercial contracting. A contractual obligation designed to protect legitimate interests must remain proportionate to that purpose. The judgment provides valuable guidance for parties entering into confidentiality arrangements, strategic collaborations and other commercial agreements containing restrictive obligations. Full Judgment Decision (PDF) Download the official UK Supreme Court judgment document. Download PDF La Corte Suprema del Regno Unito sulle impegni dei legali e restrizioni al commercio La decisione della Corte Suprema del Regno Unito nel caso Harcus Sinclair LLP v Your Lawyers Ltd [2021] UKSC 32 fornisce importanti indicazioni sul rapporto tra gli impegni dei legali (solicitors’ undertakings), gli obblighi contrattuali e la dottrina della restrizione del commercio. Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica La causa è scaturita da una proposta di azione collettiva riguardante le emissioni diesel di Volkswagen. Nell’aprile 2016, Harcus Sinclair LLP e Your Lawyers Ltd hanno stipulato un accordo di riservatezza in relazione alla loro cooperazione. L’accordo conteneva una clausola di non concorrenza con cui Harcus Sinclair si impegnava a “non accettare incarichi o agire per conto di qualsiasi altro gruppo di Attori nell’Azione Collettiva prevista senza l’espressa autorizzazione di [Your Lawyers]”. L’impegno è stato assunto nell’ambito dello scambio di informazioni riservate tra

Fruitful and valuable meetings with the Bar of London and Wales, the Standards Commission and the Disciplinary Board

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Londër – Petani Law & Tax Londër Petani Law & Tax fuqizon angazhimin ligjor ndërkombëtar përmes takimeve të nivelit të lartë në Londër Gjatë vizitës së tij në Londër, Lorval Petani, Drejtor Ekzekutiv i Petani Law & Tax, zhvilloi një seri takimesh të frytshme dhe të vlefshme me Dhomën e Avokatisë së Anglisë dhe Uellsit, Komisionin e Standardeve dhe Bordin Disiplinor, ku diskutimet u përqendruan në efikasitetin institucional dhe standardet profesionale që kontribuojnë në garantimin e cilësisë së shërbimeve ligjore. Si pjesë e vizitës, Z. Petani u takua gjithashtu me Sh.T. Uran Ferizi, Ambasador i Republikës së Shqipërisë në Mbretërinë e Bashkuar, si dhe me Lord Justice Dingemans, Gjyqtar i Gjykatës Supreme të Mbretërisë së Bashkuar. Me secilin prej tyre, diskutimet u përqendruan në rolin e drejtësisë si një urë lidhëse midis një vizioni të përbashkët dhe vlerave thelbësore të integritetit ligjor. Këto angazhime pasqyrojnë rëndësinë e dialogut profesional dhe shkëmbimit institucional në avancimin e standardeve që përbëjnë bazën e profesionit të avokatit dhe cilësisë së shërbimeve ligjore. Për Petani Law & Tax, angazhimi ndërkombëtar përfaqëson një pjesë të rëndësishme të përkushtimit të tij ndaj ekselencës profesionale dhe kërkimit të vazhdueshëm të standardeve të larta në praktikën ligjore. Angazhimi në Londër shënon një hap të mëtejshëm në kërkimin e vazhdueshëm të Petani Law & Tax për ekselencë profesionale, perspektivë ndërkombëtare dhe standardet më të larta të praktikës ligjore. Petani Law & Tax strengthens international legal engagement through high-level meetings in London During his visit to London, Lorval Petani, CEO of Petani Law & Tax, held a series of fruitful and valuable meetings with the Bar of England and Wales, the Standards Commission and the Disciplinary Board, where discussions focused on institutional efficiency and professional standards that contribute to ensuring the quality of legal services. As part of the visit, Mr. Petani also met with H.E. Uran Ferizi, Ambassador of the Republic of Albania to the United Kingdom, and Lord Justice Dingemans, Judge of the Supreme Court of the United Kingdom. With each of them, discussions centred on the role of justice as a bridge connecting a shared vision with the fundamental values of legal integrity. These engagements reflect the importance of professional dialogue and institutional exchange in advancing the standards that underpin the legal profession and the quality of legal services. For Petani Law & Tax, international engagement represents an important part of its commitment to professional excellence and the continued pursuit of high standards in legal practice. The London engagement marks a further step in Petani Law & Tax’s continued pursuit of professional excellence, international perspective and the highest standards of legal practice. Petani Law & Tax rafforza l’impegno legale internazionale attraverso incontri di alto livello a Londra Durante la sua visita a Londra, Lorval Petani, CEO di Petani Law & Tax, ha tenuto una serie di incontri proficui e preziosi con l’Ordine degli Avvocati di Inghilterra e Galles, la Commissione per gli Standard e il Consiglio Disciplinare, dove le discussioni si sono concentrate sull’efficienza istituzionale e sugli standard professionali che contribuiscono a garantire la qualità dei servizi legali. Nell’ambito della visita, il Sig. Petani ha incontrato anche S.E. Uran Ferizi, Ambasciatore della Repubblica d’Albania nel Regno Unito, e Lord Justice Dingemans, Giudice della Corte Suprema del Regno Unito. Con ciascuno di loro, le discussioni si sono incentrate sul ruolo della giustizia come ponte che collega una visione condivisa con i valori fondamentali dell’integrità giuridica. Questi impegni riflettono l’importanza del dialogo professionale e dello scambio istituzionale nel promuovere gli standard che fondano la professione legale e la qualità dei servizi giuridici. Per Petani Law & Tax, l’impegno internazionale rappresenta una parte importante del suo perseguimento dell’eccellenza professionale e della continua ricerca di elevati standard nella pratica legale. L’impegno a Londra segna un ulteriore passo nel continuo perseguimento dell’eccellenza professionale, della prospettiva internazionale e dei più elevati standard della pratica legale da parte di Petani Law & Tax.

Judgment of the Court in Case C-449/21 | Towercast

By Stafi August 8, 2026August 8, 2026

Case C-449/21 | Towercast – Petani Law & Tax Legal Analysis • EU Competition Law Judgment in Case C-449/21 | Towercast Judgment of the Court of Justice of the European Union in Case C-449/21 The prohibition of abuse of a dominant position laid down by the Treaties permits an ex post control, at national level, of a concentration of undertakings with a non-Community dimension. Furthermore, the temporal effects of a judgment of the Court confirming the applicability of that prohibition should not be limited. Case Summary & Legal Reasoning The Digital Terrestrial Television (DTT) platform has been in use in France since 2005. The main DTT network operator is the company TDF, which, until that point, had enjoyed a State monopoly on the French terrestrial television broadcasting market. The liberalisation of the French audiovisual area enabled, inter alia, Towercast and Itas—competitors of TDF—to enter the broadcasting market. In 2016, TDF acquired sole control of Itas thanks to an acquisition operation which was below the thresholds laid down by the EU Merger Regulation and by the French Commercial Code: it was therefore not notified or examined under the prior control of concentrations. Moreover, that operation did not give rise to a procedure for referral to the Commission under Article 22 of the Merger Regulation. Towercast considers that the acquiring of control of Itas by TDF constitutes a breach of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by primary EU law (Article 102 TFEU). According to Towercast, TDF is hindering competition on the upstream and downstream wholesale markets for DTT broadcasting services by significantly strengthening its dominant position on those markets. The French Competition Authority having rejected the complaint lodged by Towercast, the latter brought an appeal before the Cour d’Appel de Paris (Court of Appeal, Paris, France). That court asked the Court of Justice whether it is possible for a national competition authority to carry out, in view of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by EU law, an ex post control of a concentration operation performed by an undertaking in a dominant position, where that concentration remains below the relevant turnover thresholds laid down by the Merger Regulation and by the national law on concentrations and has thus not been subject to an ex ante control in that regard. In its judgment, the Court rules that a concentration operation with a non-Community dimension may be subject to a control by the national competition authorities and by the national courts, on the basis of the direct effect of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by EU law, having recourse to their own procedural rules for that purpose. The Court emphasises that, notwithstanding the principle that the Merger Regulation is the only regulation applicable to concentration operations, it is the procedural law of the Member States that is applicable to concentrations with a non-Community dimension. The “one-stop shop” system introduced by the Merger Regulation is a specific procedural instrument. It is exclusively applicable to concentrations of undertakings involving significant structural changes, the impact of which on the market goes beyond the national borders of any one Member State. It is not appropriate to infer from this that the EU legislature intended to render the control carried out at national level on a concentration operation in the light of the prohibition of abuse of a dominant position laid down by primary law devoid of purpose. Consequently, the prior control of operations with a Community dimension introduced by the Merger Regulation does not preclude a subsequent control of concentration operations that do not meet that threshold: certain concentrations may both escape a prior control and be subject to a subsequent control. When carrying out such a subsequent control in the light of the prohibition of abuse of a dominant position, the authority in question must verify whether a purchaser who is in a dominant position on a given market and who has acquired control of another undertaking on that market has, by that conduct, substantially impeded competition on that market.

Ship Abandonment and Arrest: How Maritime Law Protects Seafarers and Their Families

Ship Abandonment and Arrest: How Maritime Law Protects Seafarers and Their Families

What happens when a director genuinely believes that he knows what is best for the company, but the board has decided otherwise?

Advocate General’s Opinion in Case C-106/22 | Xella Magyarország

Kredia dhe sigurimi i pronës

Vendimi nr. 14, datë 17.02.2026 (V-14/26)

AI is making world memory more expensive.

Judgment of the Court in Case C-694/20 | Orde van Vlaamse Balies and Others

The UK Supreme Court on Solicitors’ undertakings and restraints on trade.

Fruitful and valuable meetings with the Bar of London and Wales, the Standards Commission and the Disciplinary Board

Judgment of the Court in Case C-449/21 | Towercast

SUBSCRIPTION

Subscribe to our blog

Useful Links

CONTACT US