Vendimi nr. 00-2026-378 (59), datë 26.03.2026 i Kolegjit Penal
Përgjegjësia që buron nga ushtrimi i një funksioni drejtues apo administrativ nuk mjafton apriori për të gjeneruar përgjegjësi penale, për sa kohë që nuk provohet se i pandehuri ka kryer veprime apo mosveprime konkrete me dijeni dhe vullnet (pra me dashje direkte), të drejtuara për cenimin e interesit publik dhe/ose për shkaktimin e pasojës në kuptim të nenit 248 të Kodit Penal. Mangësitë administrative apo shkeljet disiplinore nuk mundësojnë transformimin automatik në fajësi penale pa u provuar elementi subjektiv i veprës penale.
Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor
Në këtë çështje, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë mori në shqyrtim rekurset e paraqitura nga disa të pandehur, të cilët ishin dënuar nga Gjykata e Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës përkatësisht për veprat penale “shpërdorim i detyrës” dhe “ndërtim i paligjshëm”. Çështja filloi nga procedurat e legalizimit të një objekti shumëkatësh në Durrës. Zyrtarët akuzoheshin se kishin lëshuar një leje legalizimi për një godinë të deklaruar si 10 kate mbi tokë, ndërkohë që objekti në fakt rezultonte të ishte 9 kate. Gjithashtu, shtetasi D.M. akuzohej se kishte kryer ndërhyrje dhe ndërtime pa leje shtesë në këtë objekt.
Gjykata e Rrethit Gjyqësor Durrës vendosi pafajësi për rekursuesit. Ajo arsyetoi se zyrtarët kishin vepruar konform kuadrit administrativ e nënligjor të kohës, i cili lejonte procedura alternative të verifikimit të gjendjes bazuar në akt-ekspertiza, duke përjashtuar kështu elementin thelbësor të dashjes. Për shtetasin D.M., gjykata theksoi se kishte dyshime nëse bëhej fjalë për një ndërtim të ri apo thjesht punime rikonstruksioni sipas një leje të dhënë nga bashkia. Gjykata e apelit e ndryshoi vendimin, duke i shpallur fajtorë të pandehurit. Gjykata vlerësoi se zyrtarët publikë nuk kishin kryer verifikimin e detyrueshëm në terren dhe miratuan dokumentacionin e paplotë, gjë që i solli subjektit ndërtues një përfitim të padrejtë material dhe dëmtoi rëndë interesat shtetërore, ndërsa ndërtuesi D.M. u dënua me burgim për ndërtim të paligjshëm.
Kolegji vendosi mospranimin e rekursit për ndërtuesin, duke lënë në fuqi vendimin e apelit që e dënonte për ndërtim të paligjshëm, pasi pretendimet e tij kishin të bënin me çmuarjen e provave që dalin jashtë juridiksionit të Gjykatës së Lartë. Në lidhje me zyrtarët publikë, Kolegji prishi vendimin e gjykatës së apelit dhe la në fuqi pafajësinë e dhënë nga shkalla e parë. Kolegji theksoi se mangësitë e konstatuara në procedurën e nxjerrjes së aktit administrativ, ndonëse mund të përbëjnë shkelje disiplinore, nuk provojnë dashjen direkte të zyrtarëve për të shkelur ligjin. Nënshkrimi i dokumenteve teknike pa kryerjen e një verifikimi fizik në terren nuk mjafton për t'i kaluar këto veprime në sferën e përgjegjësisë penale.
Decision no. 00-2026-378 (59), dated 26.03.2026 of the Criminal College
The responsibility arising from the exercise of a managerial or administrative function is not sufficient a priori to generate criminal liability, as long as it is not proven that the defendant committed concrete actions or omissions with knowledge and intent (direct intent), aimed at violating the public interest and/or causing consequences within the meaning of Article 248 of the Criminal Code. Administrative shortcomings or disciplinary violations cannot automatically be transformed into criminal guilt without proving the subjective element of the criminal offense.
Case Summary & Legal Reasoning
In this case, the Criminal College of the Supreme Court reviewed the appeals filed by several defendants convicted by the Court of Appeal of General Jurisdiction of Durrës for the criminal offenses of "abuse of office" and "unlawful construction". The case originated from the legalization procedures of a multi-story building in Durrës. Officials were accused of issuing a legalization permit for a building declared as 10 stories above ground, while it actually consisted of 9 stories. Additionally, citizen D.M. was accused of carrying out unauthorized additional interventions and constructions on the building.
The Durrës Judicial District Court acquitted the appellants. It reasoned that the officials acted in accordance with the administrative and sub-legal framework of the time, which allowed alternative verification procedures based on expert reports, thus excluding the essential element of intent. For citizen D.M., the court noted doubts regarding whether it was a new construction or merely reconstruction work under a municipal permit. The Court of Appeal reversed the decision, finding the defendants guilty, holding that public officials failed to conduct mandatory on-site verifications and approved incomplete documentation, granting the builder undue material benefits and severely harming state interests. Builder D.M. was sentenced to imprisonment for illegal construction.
The Supreme Court College dismissed the appeal regarding the builder, upholding the appellate court's conviction since his claims related to the assessment of evidence, which fall outside the Supreme Court's jurisdiction. Regarding the public officials, the College overturned the appellate ruling and reinstated the acquittal rendered by the first instance. The College emphasized that identified shortcomings in issuing the administrative act, although potentially constituting disciplinary violations, do not prove the officials' direct intent to break the law. Signing technical documents without physical on-site verification is insufficient to elevate such actions to criminal liability.
Sentenza n. 00-2026-378 (59), del 26.03.2026 del Collegio Penale
La responsabilità derivante dall'esercizio di una funzione direttiva o amministrativa non è sufficiente a priori per generare responsabilità penale, fintanto che non venga provato che l'imputato abbia compiuto azioni od omissioni concrete con coscienza e volontà (dolo diretto), volte a ledere l'interesse pubblico e/o a causare conseguenze ai sensi dell'articolo 248 del Codice Penale. Carenze amministrative o violazioni disciplinari non possono trasformarsi automaticamente in responsabilità penale senza la prova dell'elemento soggettivo del reato.
Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica
In questa causa, il Collegio Penale della Corte Suprema ha esaminato i ricorsi presentati da diversi imputati condannati dalla Corte d'Appello di Giurisdizione Generale di Durazzo rispettivamente per i reati di "abuso d'ufficio" e "costruzione abusiva". La vicenda trae origine dalle procedure di condono (legalizzazione) di un edificio a più piani a Durazzo. I funzionari erano accusati di aver rilasciato un permesso di legalizzazione per un edificio dichiarato di 10 piani fuori terra, mentre in realtà risultava essere di 9 piani. Inoltre, il cittadino D.M. era accusato di aver effettuato interventi e costruzioni non autorizzate sullo stesso stabile.
Il Tribunale di Primo Grado di Durazzo ha assolto i ricorrenti, motivando che i funzionari avevano agito in conformità al quadro normativo e amministrativo dell'epoca, il quale consentiva procedure di verifica alternative basate su perizie tecniche, escludendo così l'elemento essenziale del dolo. Per il cittadino D.M., il tribunale ha evidenziato dubbi circa la natura di nuova costruzione rispetto a semplici lavori di ristrutturazione autorizzati dal comune. La Corte d'Appello ha riformato la decisione, dichiarando colpevoli gli imputati e ritenendo che i funzionari pubblici non avessero effettuato le verifiche obbligatorie in loco, approvando documentazione incompleta e recando grave danno agli interessi statali, mentre il costruttore D.M. veniva condannato alla pena detentiva.
Il Collegio della Corte Suprema ha dichiarato inammissibile il ricorso per il costruttore, confermando la condanna d'appello poiché le doglianze attenevano alla valutazione delle prove, escluse dal sindacato di legittimità. Per quanto riguarda i pubblici ufficiali, il Collegio ha annullato la sentenza d'appello e ha confermato l'assoluzione di primo grado. Il Collegio ha sottolineato che le carenze riscontrate nella procedura di adozione dell'atto amministrativo, pur potendo integrare illeciti disciplinari, non provano il dolo diretto dei funzionari di violare la legge. La sottoscrizione di documenti tecnici senza un preventivo accertamento fisico in loco non basta a traslare tali condotte nell'ambito della responsabilità penale.
Italian 
English 
Albanian