Vendimi nr. 00-2026-1382 (217), datë 16.04.2026 i Kolegjit Administrativ
Afati 60-ditor i parashikuar nga ligji i posaçëm për shpronësimet nuk zbatohet ndaj kërkimeve që lidhen me marrjen de facto të pronës, kur organi publik nuk ka përmbushur detyrimin ligjor për kompensim dhe nuk ka dhënë një akt përfundimtar për njohjen ose refuzimin e së drejtës. Në këto raste, gjykata duhet të identifikojë shkakun e vërtetë të padisë nga përmbajtja e saj në tërësi dhe të verifikojë nëse dëmi i pretenduar ka ardhur si pasojë e mosveprimit të organit publik.
Përmbledhje e Çështjes dhe Arsyetimi Ligjor
Në këtë çështje, pala paditëse X pretendoi se për shkak të ndërtimit të Ujëmbledhësit të Bovillës, familja e tij ishte shpërngulur nga fshati Zall Mëner dhe ishte përfshirë në listën e banorëve që do të përfitonin kompensim. Paditësi pretendoi se ishte kompensuar vetëm me tokë bujqësore, por jo me banesë dhe truall në raport me numrin e frymëve të familjes, ndaj kërkoi kompensimin e munguar dhe shpërblimin e frutave civile.
Gjykata Administrative e Shkallës së Parë Tiranë e pranoi pjesërisht padinë, ndërsa Gjykata Administrative e Apelit e ndryshoi vendimin dhe e rrëzoi padinë, me arsyetimin se ishte paraqitur jashtë afatit 60-ditor të parashikuar nga ligji i posaçëm për shpronësimet.
Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se Gjykata Administrative e Apelit nuk kishte identifikuar drejt shkakun e padisë dhe e kishte kufizuar gabimisht çështjen te afati i ankimit ndaj aktit të shpronësimit. Kolegji theksoi se kërkimi i paditësit nuk varej nga kundërshtimi, shfuqizimi ose pavlefshmëria e VKM, por nga verifikimi nëse atij i ishte shkaktuar dëm si pasojë e mosveprimit të organit publik në përmbushjen e detyrimit ligjor për kompensim.
Për këtë arsye, Gjykata e Lartë prishi vendimin e Gjykatës Administrative të Apelit dhe e ktheu çështjen për rigjykim në atë gjykatë, me tjetër trup gjykues.
Decision no. 00-2026-1382 (217), dated 16.04.2026 of the Administrative College
The statutory 60-day deadline provided by the special law on expropriations does not apply to claims related to the de facto taking of property, where the public authority has failed to fulfill its legal obligation to compensate and has not issued a final act recognizing or rejecting the right. In such cases, the court must identify the true cause of action from the claim as a whole and verify whether the alleged damage resulted from the public authority's omission to act.
Case Summary & Legal Reasoning
In this case, plaintiff X claimed that due to the construction of the Bovilla Reservoir, his family was displaced from the village of Zall Mëner and included in the list of residents eligible for compensation. The plaintiff asserted that he had only received agricultural land as compensation, but not residential housing or land proportional to the household size, thereby requesting the missing compensation and civil fruits (rental value).
The First Instance Administrative Court of Tirana partially accepted the lawsuit. However, the Administrative Court of Appeal reversed the decision and dismissed the suit, reasoning that it had been filed past the 60-day deadline specified in the special expropriation law.
The Administrative College of the Supreme Court ruled that the Administrative Court of Appeal failed to correctly identify the cause of action and mistakenly restricted the matter to the appeal deadline against an expropriation act. The College emphasized that the plaintiff's claim did not depend on challenging, nullifying, or invalidating the Council of Ministers' Decision (VKM), but rather on determining whether harm was suffered due to the public authority's failure to fulfill its statutory duty of compensation.
Consequently, the Supreme Court quashed the ruling of the Administrative Court of Appeal and remanded the case to that court for retrial by a different panel.
Sentenza n. 00-2026-1382 (217), del 16.04.2026 del Collegio Amministrativo
Il termine decadenziale di 60 giorni previsto dalla legge speciale sugli espropri non si applica alle domande relative all'occupazione de facto dell'immobile, qualora l'amministrazione pubblica non abbia adempiuto al proprio obbligo legale di indennizzo e non abbia adottato un atto definitivo di riconoscimento o rigetto del diritto. In tali casi, il giudice deve individuare la vera causa petendi dall'insieme del ricorso e verificare se il danno sia derivato dall'omissione della pubblica amministrazione.
Sintesi del Caso e Motivazione Giuridica
Nel caso in esame, il ricorrente X ha sostenuto che, a seguito della costruzione dell'Invaso di Bovilla, la sua famiglia era stata sfollata dal villaggio di Zall Mëner e inserita nell'elenco dei residenti aventi diritto all'indennizzo. Il ricorrente ha lamentato di essere stato compensato unicamente con terreno agricolo, ma non con un'abitazione e relativo terreno proporzionato al numero dei componenti del nucleo familiare, chiedendo quindi il risarcimento mancante e i frutti civili.
Il Tribunale Amministrativo di Primo Grado di Tirana ha accolto parzialmente la domanda. Al contrario, la Corte d'Appello Amministrativa ha riformato la sentenza e rigettato il ricorso, ritenendolo proposto oltre il termine di 60 giorni previsto dalla legge speciale sugli espropri.
Il Collegio Amministrativo della Corte Suprema ha rilevato che la Corte d'Appello Amministrativa non aveva identificato correttamente la causa petendi, limitando erroneamente la questione al termine di impugnazione dell'atto di esproprio. Il Collegio ha evidenziato che la pretesa dell'attore non dipendeva dall'impugnazione o dall'invalidità della Delibera del Consiglio dei Ministri (VKM), bensì dall'accertamento del danno subito a causa dell'inerzia della P.A. nell'adempiere ai propri obblighi di legge.
Per questi motivi, la Corte Suprema ha annullato la decisione della Corte d'Appello Amministrativa e ha rinviato la causa dinanzi alla medesima corte, in diversa composizione, per un nuovo giudizio.
Italian 
English 
Albanian